Гумон мабар ки зи меҳри ту дасти водорам

گمان مبر که ز مهر تو دست وادارم

Кигар чаҳ хок заминам кунӣ , ҳаво дорам

که گر چه خاک زمینم کنی، هوا دارم

Агар ҷаҳони ҳама душман шаванд бокӣ нест

اگر جهان همه دشمن شوند باکی نیست

Марои зи ғайр чаҳ андеша ? чун туро дорам

مرا ز غیر چه اندیشه؟ چون ترا دارم

Маро ки рӯзу шаби андешаи ту бояд кард

مرا که روز و شب اندیشهٔ تو باید کرد

Назар ба маслиҳати кори худ куҷо дорам ?

نظر به مصلحت کار خود کجا دارم؟

Ба васл рӯй ту эмини куҷои тавонам буд ?

به وصل روی تو ایمن کجا توانم بود؟

Ки душманӣ чу фироқи ту дар қафо дорам

که دشمنی چو فراق تو در قفا دارم

Дилами шикастӣу меҳрат вафо накард , ки ман

دلم شکستی و مهرت وفا نکرد، که من

Ба хирадҳои чунон бо ту моҷаро дорам

به خردهای چنان با تو ماجرا دارم

зи ошнои дили мардум дуруст гардад ва ман

ز آشنا دل مردم درست گردد و من

Шикастаи дил шудан аз ёр ошно дорам

شکسته دل شدن از یار آشنا دارم

Қабул кун зи ман , эй Авҳадӣу қиссаи ақл

قبول کن ز من، ای اوحدی و قصهٔ عقل

Ба ман магӯӣ , ки ман дард бедаво дорам

به من مگوی، که من درد بی‌دوا دارم