Сад бори зи меҳрат ар бимирам

صد بار ز مهرت ار بمیرم

Як зарраи дил аз ту бар нагирам

یک ذره دل از تو بر نگیرم

Аз шаҳрам агар бурун кунӣ саҳл

از شهرم اگر برون کنی سهل

Берун магузор аз замирам

بیرون مگذار از ضمیرم

Аз ман насазад шикояти ту

از من نسزد شکایت تو

Гар хор наҳй вагар ҳарирам

گر خار نهی و گر حریرم

эй коҷ ! маро насӯхтӣ ҳиҷр

ای کاج! مرا نسوختی هجر

Донанд ки бандаи асирам

دانند که بندهٔ اسیرم

Ёд аз тани ҳамчуи шераш , эй дил

یاد از تن همچو شیرش، ای دل

Кам кун , ки на юзи ин панирам

کم کن، که نه یوز این پنیرم

Ман нашканам ин хумори ҳаргиз

من نشکنم این خمار هرگز

Каз ишқ сиришта шуд хамирам

کز عشق سرشته شد خمیرم

Чун дард ту нест ҳеҷ дардӣ

چون درد تو نیست هیچ دردی

Зон ҳеҷ даво наме пазирам

زان هیچ دوا نمی‌پذیرم

Бар гӯри ман ар гузар кунӣ ту

بر گور من ار گذر کنی تو

Бархезам ва доманат бигирам

برخیزم و دامنت بگیرم

Дӯшам ба фалак расед нола

دوشم به فلک رسید ناله

Ва имрӯз ба чарх шуд нафирам

و امروز به چرخ شد نفیرم

Гар пер шавад серум чаҳ судаст ?

گر پیر شود سرم چه سودست؟

Чун дил нашавад мурӣди перам

چون دل نشود مرید پیرم

Ҳоли дили ман бкс магӯӣед

حال دل من بکس مگویید

Кини нома ғалат кунад дабирам

کین نامه غلط کند دبیرم

Аз меҳри ту баст чарх наҚишм

از مهر تو بست چرخ نقشم

Бо ишқ ту дод дояи шерам

با عشق تو داد دایه شیرم

Бигзор ба меҳнати Авҳадӣ ро

بگذار به محنت اوحدی را

Гӯи ман зи муҳаббатати бимирам

گو من ز محبتت بمیرم