Гар чаҳ дар пои ҳўӣ ва ҳавасат ме меРом

گر چه در پای هوی و هوست می‌میرم

Дастрас нест ки рӯзии сари зулфати гирам

دسترس نیست که روزی سر زلفت گیرم

Гар ту пои дили девонаи мо хоҳии баст

گر تو پای دل دیوانهٔ ما خواهی بست

Ҳам ба зулфи ту , ки девонаи он занҷирам

هم به زلف تو، که دیوانهٔ آن زنجیرم

Куштани мо чу ба теғ ҳавасӣ хоҳад буд

کشتن ما چو به تیغ هوسی خواهد بود

Ҳам ба шамшери ту рӯзӣ ба шаҳодат меРом

هم به شمشیر تو روزی به شهادت میرم

Сад гиребони бдридими зи шавқи ту ва нест

صد گریبان بدریدیم ز شوق تو و نیست

Қӯти он ки гиребони Муродии гирам

قوت آن که گریبان مرادی گیرم

Суфиёнро хабар аз ишқи ҷавонӣ чун нест

صوفیان را خبر از عشق جوانی چون نیست

Дар гумонанд ки : ман низ мурӣдии перам

در گمانند که: من نیز مریدی پیرم

Гар сиррӣ дар сар ӯ рафт чаҳ чизаст ҳануз ?

گر سری در سر او رفت چه چیزست هنوز؟

Басари дӯст , ки мустуҷиби сад тшўирм

بسر دوست، که مستوجب صد تشویرم

Авҳадӣ панд латифасту насиҳат , лекин

اوحدی پند لطیفست و نصیحت، لیکن

Бо ҳарифон , аҷаб , ар панд касе бипазирам !

با حریفان ، عجب، ار پند کسی بپذیرم!