Айб ман нест ки дар ишқи ту тимори кашам

عیب من نیست که در عشق تو تیمار کشم

Бор бар гардани ман чун ту наҳй бори кашам

بار بر گردن من چون تو نهی بار کشم

Бар сари хок дарат гар будам роҳи шабӣ

بر سر خاک درت گر بودم راه شبی

Серумаи вораши ҳама дар дидаи бедори кашам

سرمه‌وارش همه در دیدهٔ بیدار کشم

Дилам он нест ки ман баъд ба корӣ ояд

دلم آن نیست که من بعد به کاری آید

Магараши ман ба таманнои ту дар кори кашам

مگرش من به تمنای تو در کار کشم

Ба даҳони ту , ки аз ваии шукр андар тангаст

به دهان تو، که از وی شکر اندر تنگست

Агарам даст диҳад қанд ба харвори кашам

اگرم دست دهد قند به خروار کشم

Ҳар ки гул чӣанд аз хор набояд нолид

هر که گل چیند از خار نباید نالید

Ман ки дил бар ту нуҳуми ҷавр ба ночори кашам

من که دل بر تو نهم جور به ناچار کشم

Бо сари зулфи ту худ дасти дарозӣ на равост

با سر زلف تو خود دست درازی نه رواست

Ба азон нест ки поем ба миқдори кашам ?

به ازآن نیست که پایم به مقدار کشم؟

Авҳадӣ , қиссаи бегона бар ёр баранд

اوحدی، قصهٔ بیگانه بر یار برند

Ман ба пеш ки барам , ҷавр ки аз ёри кашам ?

من به پیش که برم، جور که از یار کشم؟