Дасти ишқат қадаҳӣ доду бабрад аз ҳушам

دست عشقت قدحی داد و ببرد از هوشم

Хам май гӯ : сари худ гир , ки ман дар ҷӯшам

خم می گو: سر خود گیر، که من در جوشم

Бар рухи ман дар мехона бабандед имшаб

بر رخ من در می‌خانه ببندید امشب

Ки касе нест ки : ҳар рӯзи барад бар дӯшам

که کسی نیست که: هر روز برد بر دوشم

Ман ки саҷҷода ба медодаму тасбеҳ ба нақл

من که سجاده به می دادم و تسبیح به نقل

Мутрибам кӣ бҳлди хирқа ки ман дар пӯшам ?

مطربم کی بهلد خرقه که من در پوشم؟

Чӯби хушк аз тараби бода ҷавон гардад ва тар

چوب خشک از طرب باده جوان گردد و تر

Бода дорам , чаҳ зарурат ки ба ҳасрати хушам ?

باده دارم، چه ضرورت که به حسرت خوشم؟

Андарин шаҳри дилами бастаи гандуми гўнист

اندرین شهر دلم بستهٔ گندم گونیست

Варна сад шаҳри чунинро ба ҷӯй нафурӯшам

ورنه صد شهر چنین را به جوی نفروشم

эй ки бе заҳри надодии қадаҳи нӯши бкс

ای که بی‌زهر ندادی قدح نوش بکس

Бандаи фармонам , агар заҳри диҳӣ , ё нӯшам

بنده فرمانم، اگر زهر دهی، یا نوشم

Дару девори зи ҷаври ту ба фарёд омад

در و دیوار ز جور تو به فریاد آمد

Ҳасани аҳди ту бнгзошт ки ман бхрўшм

حسن عهد تو بنگذاشت که من بخروشم

Мӯӣ бар мӯии танам бар ту дуо ме гуяд

موی بر موی تنم بر تو دعا می‌گوید

То нагӯйӣ ки : зи авроду дуои хомӯшам

تا نگویی که: ز اوراد و دعا خاموشم

Блбони шаккарини худам аз давр бипурс

بلبان شکرین خودم از دور بپرس

Ки нагунҷад тану андоми ту дар оғӯшам

که نگنجد تن و اندام تو در آغوشم

Ҳар сухан каз лаби лаъл ту наёяд берун

هر سخن کز لب لعل تو نیاید بیرون

Наравад ,гар ҳамаи гавҳар буд , андари гӯшам

نرود، گر همه گوهر بود، اندر گوشم

Дӯши манзур худам гуфтӣ ва додам дилу дайн

دوش منظور خودم گفتی و دادم دل و دین

Имшабами банда худ хон , ки аз он ба кӯшам

امشبم بندهٔ خود خوان، که از آن به کوشم

Авҳадӣ ҳар чаҳ маро гуфт шунидам зини пеш

اوحدی هر چه مرا گفت شنیدم زین پیش

Пас азингар ба сухан саҳар кунад нниўшм

پس ازین گر به سخن سحر کند ننیوشم