Дрҳҷри ту дармони дил хаста надонам

درهجر تو درمان دل خسته ندانم

Зон пеш ки рӯзӣ ба ғамат май гузаронам

زان پیش که روزی به غمت می‌گذرانم

Гуфтӣ ки : ба васлам барисӣ зуд , махӯр ғам

گفتی که: به وصلم برسی زود، مخور غم

Оре , барисам ,гар зи ғамати зиндаи бимонам

آری، برسم، گر ز غمت زنده بمانم

Бар ман з диласт ин ҳама , кӯи қӯти пое ?

بر من ز دلست این همه، کو قوت پایی؟

То дил бтў бигзорам ва худро бурҳонам

تا دل بتو بگذارم و خود را برهانم

Ҷоно , чу ба нақд аз бар ман дили брбўдӣ

جانا، چو به نقد از بر من دل بربودی

Ҳам нақд бидиҳ бӯса , ки ман ваъда надонам

هم نقد بده بوسه، که من وعده ندانم

Дидӣ ки : чу додам дили худро ба ту осон

دیدی که: چو دادم دل خود را به تو آسان

Бигузаштӣу бгзоштӣ аз паии нигаронам ?

بگذشتی و بگذاشتی از پی نگرانم؟

Ҷон аз кафи андӯҳи ту осон натавон барад

جان از کف اندوه تو آسان نتوان برد

Инаст ки аз рӯй ту даврӣ натавонам

اینست که از روی تو دوری نتوانم

Дай бо ман осӯда дилӣ дидӣу динӣ

دی با من آسوده دلی دیدی و دینی

Имрӯз нигаҳ кун ки : на инаст ва на онам

امروز نگه کن که: نه اینست و نه آنم

эй маскани ман хок дарат , бар ман мискин

ای مسکن من خاک درت، بر من مسکین

Бедод макун пар , ки ҷавонӣу ҷавонам

بیداد مکن پر، که جوانی و جوانم

Аз пои дилами Авҳадӣ ар даст бидорад

از پای دلم اوحدی ار دست بدارد

Худро ба сари кӯии ту рӯзӣ бирасонам

خود را به سر کوی تو روزی برسانم