Набудам марди ин майдон ва оварад ӯ ба медонам

نبودم مرد این میدان و آورد او به میدانم

Чу гӯям кард саргардон ва мебозад ба чавгонам

چو گویم کرد سرگردان و می‌بازد به چوگانم

Бинозам дар бағал гирад , чу ҷони хештан , лигн

بنازم در بغل گیرد، چو جان خویشتن، لیگن

Биндозад дигар бор ва кунад дар хоки ғалтонам

بیندازد دگر بار و کند در خاک غلتانم

Чу мисатон бар дару девор май уфтами зи даст ӯ

چو مستان بر در و دیوار می‌افتم ز دست او

Ки хеш кард саргардон ва рӯйиш кард ҳайронам

که خویش کرد سرگردان و رویش کرد حیرانم

зи дасташ зон нминолм ки бар мегиряд аз хокам

ز دستش زان نمینالم که بر میگرید از خاکم

Ба поиш зон дар афтодам ки май орад ба поёнам

به پایش زان در افتادم که می‌آرد به پایانم

Ҷаҳонӣ дар тамошои ман ва ӯ рафта ва он бут

جهانی در تماشای من و او رفته و آن بت

Ҳаме тозад баҳри сӯй ва ҳаме бозад бҳрсонм

همی تازد بهر سوی و همی بازد بهرسانم

Азуи пай гум кунам ҳар дам , вале зудам расад дар пай

ازو پی گم کنم هر دم، ولی زودم رسد در پی

Ки рой ӯ талаби горст ва рӯй ӯ нигаҳбонам

که رای او طلب‌گارست و روی او نگهبانم

Вуҷӯдами он наме арзад ки : он бут бар серум ларзад

وجودم آن نمی‌ارزد که: آن بت بر سرم لرزد

Дилам зон ишқ май варзад ки : дилдораст ҷононм

دلم زان عشق می‌ورزد که: دلدارست جانانم

Тунди ман зу равон гардиду қолаби ҷону пайкари дил

تند من زو روان گردید و قالب جان و پیکر دل

Ба як бозичаи зини беҳтар чаҳ хоҳам шуд ? нмидонм

به یک بازیچه زین بهتر چه خواهم شد؟نمیدانم

Дарин рафтан ба ҳамроҳии маро ӯ даст мегирад

درین رفتن به همراهی مرا او دست میگیرد

Вагар на пои раҳ рафтан надорам ҳеҷ ва натавонам

و گر نه پای ره رفتن ندارم هیچ و نتوانم

Беафтам , лек дигари паии броФрозд ба афсунам

بیفتم، لیک دیگر پی برافرازد به افسونم

Баранд лек дигари бору бози орад ба дстонм

براند لیک دیگر بار و باز آرد به دستانم

з ҳар кас май кашами сад таънаи вази ишқаш наме гирдам

ز هر کس می‌کشم صد طعنه وز عشقش نمی‌گردم

з дасташ мехӯрам сад захм ва аз поиш наме монам

ز دستش میخورم صد زخم و از پایش نمی‌مانم

Кашидам пой дар доман , магар маҷмӯ донам шуд

کشیدم پای در دامن، مگر مجموع دانم شد

Кунун худро ҳамеи байнам ки : маҷмӯии парешонам

کنون خود را همی بینم که: مجموعی پریشانم

Шудам бо ин сабки рӯҳӣ ба ғояти сахти ҷон , варна

شدم با این سبک روحی به غایت سخت جان، ورنه

Ки дорад тоқати захмӣ ки ман дар маърази онам ?

که دارد طاقت زخمی که من در معرض آنم؟

Замонӣ нест бедавлат чу кори ман ба давр ӯ

زمانی نیست بی‌دولت چو کار من به دور او

Аз он чун сӯрати давлати чунин афтону хизонм

از آن چون صورت دولت چنین افتان و خیزانم

Ба ҷонамгар чаҳ ҳар соъат занад чун Авҳадии захмӣ

به جانم گر چه هر ساعت زند چون اوحدی زخمی

Ҳам аз ман бар манаст ин захм , аз он мнқоди фармонам

هم از من بر منست این زخم، از آن منقاد فرمانم