Назар чу бар лабу дандони ёр хеш кунам

نظر چو بر لب و دندان یار خویش کنم

Тавилаи гуҳари андари канор хеш кунам

طویلهٔ گهر اندر کنار خویش کنم

Марои зи хок дараш шармсор бояд буд

مرا ز خاک درش شرمسار باید بود

Агар назар ба тани хоксор хеш кунам

اگر نظر به تن خاکسار خویش کنم

Ҳисоби ман чаҳ кунад ёр ? он чунон беҳтар

حساب من چه کند یار؟ آن چنان بهتر

Ки ӯ шумори худ ва ман шумор хеш кунам

که او شمار خود و من شمار خویش کنم

Рақиб агар чаҳ бар он дар мулозимаст вале

رقیب اگر چه بر آن در ملازمست ولی

Саг устихон хӯрд ва ман шикор хеш кунам

سگ استخوان خورد و من شکار خویش کنم

Чу нест ҷои маломат , бҳл , ки муддаӣон

چو نیست جای ملامت، بهل، که مدعیان

Фиғон кунанд ва ман оҳистаи кор хеш кунам

فغان کنند و من آهسته کار خویش کنم

Гарм наҳй чу каллаи теғи тез бар торак

گرم نهی چو کله تیغ تیز بر تارک

Гумон мабар ту ки : ман тарки ёр хеш кунам

گمان مبر تو که: من ترک یار خویش کنم

Марои зи дӯсти хеши эътимод онам нест

مرا ز دوست خویش اعتماد آنم نیست

Ки панҷа бо сару дастнигор хеш кунам

که پنجه با سر و دست نگار خویش کنم

Чу Авҳадии сухан аз лаъли он санам ронад

چو اوحدی سخن از لعل آن صنم راند

Ҳазор домани гавҳари нисор хеш кунам

هزار دامن گوهر نثار خویش کنم