Дармони дарди даврии он ёр ме кунам

درمان درد دوری آن یار می‌کنم

Вақте ки майли сабза ва гулзор ме кунам

وقتی که میل سبزه و گلزار می‌کنم

Чун шуд шикастаи киштии сабрам дар оби ишқ

چون شد شکسته کشتی صبرم در آب عشق

Худро ба ҳарчӣ ҳаст гирифтор ме кунам

خود را به هرچه هست گرفتار می‌کنم

Гар ғунчаро ббўиму гирами гулӣ ба даст

گر غنچه را ببویم و گیرم گلی به دست

Бе ӯ қноътист ки бо хор ме кунам

بی‌او قناعتیست که با خار می‌کنم

Ҷоно , давои ин дили мискин ба дасти тест

جانا، دوای این دل مسکین به دست تست

Зон бар ту рӯзи хеш падедор ме кунам

زان بر تو روز خویش پدیدار می‌کنم

Гуфтам ки : чорае буд ин дарди ишқ ро

گفتم که: چاره‌ای بود این درد عشق را

Чун чора нест сабр ба ночор ме кунам

چون چاره نیست صبر به ناچار می‌کنم

Гуфтӣ ки : ҳуҷҷатӣ ба ғуломем бози даҳ

گفتی که: حجتی به غلامیم باز ده

Бар ман гувоҳ бош , ки иқрор ме кунам

بر من گواه باش، که اقرار می‌کنم

эй ҳам нишин он рухи зебо , марои зи давр

ای هم‌نشین آن رخ زیبا، مرا ز دور

Бигзор , то тафарруҷ гулзор ме кунам

بگذار، تا تفرج گلزار می‌کنم

Аз ман бипурс рози муҳаббат , ки рӯзу шаб

از من بپرس راز محبت، که روز و شب

Ин қисса менивисам ва такрор ме кунам

این قصه می‌نویسم و تکرار می‌کنم

Ғайр аз ҳадиси дӯст чу гӯям ҳикоятӣ

غیر از حدیث دوست چو گویم حکایتی

Аз худ хаҷал шавам ки : чаҳ гуфтор мекунам ?

از خود خجل شوم که: چه گفتار می‌کنم؟

Ин мояи хоҷагии зи ҷаҳони баси маро , ки боз

این مایه خواجگی ز جهان بس مرا، که باز

Худро ба бандагии ту бар кор ме кунам

خود را به بندگی تو بر کار می‌کنم

Пеши рақиб ӯ ғазал Авҳадӣ бихон

پیش رقیب او غزل اوحدی بخوان

То башнавад ки : ман талаб ёр ме кунам

تا بشنود که: من طلب یار می‌کنم