эй ?наргаст ба шухии садбори хӯрдаи хӯнам

ای نرگست به شوخی صدبار خورده خونم

Бар ман тараҳҳумӣ кун , бингар : ки бе ту чунам ?

بر من ترحمی کن،بنگر: که بی‌تو چونم؟

Ғофил шудӣ зи ҳолам , бо онкии даври бинӣ

غافل شدی ز حالم، با آنکه دور بینی

Оҷиз шудам зи дастат , бо онкии зуфунунам

عاجز شدم ز دستت، با آنکه ذوفنونم

Тирёки заҳр хубон симаст ва ман надорам

تریاک زهر خوبان سیمست و من ندارم

Дармони дард ошиқ сабраст ва ман забунам

درمان درد عاشق صبرست و من زبونم

Ҳар кас гирифт бо хеш аз зоҳирами қиёсӣ

هر کس گرفت با خویش از ظاهرم قیاسی

Бигзор то ндонанд аҳволи андарунам

بگذار تا ندانند احوال اندرونم

Гар хӯн худ бирезам садбор дар ғами ту

گر خون خود بریزم صدبار در غم تو

Донам ки : бори дигари рухсати диҳӣ ба хӯнам

دانم که: بار دیگر رخصت دهی به خونم

Дили хостии ту аз ман , ташрифи даҳ замонӣ

دل خواستی تو از من، تشریف ده زمانی

Гар ҷони дареғи бинӣ , аз ошиқони дунам

گر جان دریغ بینی، از عاشقان دونم

Аз баси фусун ки кардам афсона шуд дили ман

از بس فسون که کردم افسانه شد دل من

Худ дар ту нест гирои афсонау фусунам

خود در تو نیست گیرا افسانه و فسونم

Мем даҳони худро аз ман ниҳон чаҳ кардӣ ?

میم دهان خود را از من نهان چه کردی؟

Борӣ , нигоҳ мекун дар қомат чу нўнм

باری، نگاه می‌کن در قامت چو نونم

Гар Авҳадӣ сукӯнӣ дорад , сабур бошад

گر اوحدی سکونی دارد، صبور باشد

Ман чун кунам сабурии охир ? ки бе сукӯнам

من چون کنم صبوری آخر؟ که بی‌سکونم