зи чашми халқ ҳавас мекунад ки гӯша гузинам

ز چشم خلق هوس می‌کند که گوشه گزینم

Вале таъаллуқи хотир наме ҳиллад ки нишинам

ولی تعلق خاطر نمی‌هلد که نشینم

Савори гаштам ва гуфтам : зи даст ӯ бабрами ҷон

سوار گشتم و گفتم: ز دست او ببرم جان

Каманди ишқи биФгнду дркшиди зи зинам

کمند عشق بیفگند و درکشید ز زینم

Гуноҳи ман ҳама дар дӯстии ҳамин ки : бар оташ

گناه من همه در دوستی همین که: بر آتش

Гарм чу авд бисӯзад , гуноҳ дӯст набинам

گرم چو عود بسوزد، گناه دوست نبینم

зи ман ҳикояти меҳру ҳадиси ишқ чаҳ пурсӣ ?

ز من حکایت مهر و حدیث عشق چه پرسی؟

Ки рафт умри дарин меҳнат ва ҳануз бринм

که رفت عمر درین محنت و هنوز برینم

Камӣни зи чашми камондор ӯ , равост ки созад

کمین ز چشم کماندار او، رواست که سازد

Маро ки нест камони чунон , чаҳ марди камӣнам ?

مرا که نیست کمان چنان، چه مرد کمینم؟

Кадоми хоби гранти рабӯда буд ? нигоро

کدام خواب گرانت ربوده بود؟ نگارا

Ки ҳеҷ гӯш накардӣ ба нолаҳои ҳазинам

که هیچ گوش نکردی به ناله‌های حزینم

Қадам ба пурсиши ман , дайр шуд , ки ранҷа накардӣ

قدم به پرسش من، دیر شد، که رنجه نکردی

Кунун ки ранҷ бтар шуд , бипурс беҳтари азинм

کنون که رنج بتر شد، بپرس بهتر ازینم

Маро ба шарбату доруи ниёз ва майл набошад

مرا به شربت و دارو نیاز و میل نباشد

Давои дарди ман ин мояи бас ки : дарди ту чинам

دوای درد من این مایه بس که: درد تو چینم

Ба бӯстон мабар , эй Авҳадӣ , марои з бар ӯ

به بوستان مبر، ای اوحدی، مرا ز بر او

Ки бо шамоил ӯ фориғ аз биҳишти бринм

که با شمایل او فارغ از بهشت برینم