Ба пешгоҳи қабул ар чаҳ кам диҳад роҳам

به پیشگاه قبول ار چه کم دهد راهم

Ҳануз давлати он остона ме хоҳам

هنوز دولت آن آستانه می‌خواهم

Гарм кунад зи ҷафои ҳамчуи ресмони борӣк

گرم کند ز جفا همچو ریسمان باریک

Аз ончӣ ҳаст сари сӯзанӣ наме коҳам

از آنچه هست سر سوزنی نمی‌کاهم

Дилами зи меҳри Рахши ним зарра кам накунад

دلم ز مهر رخش نیم ذره کم نکند

Агар з тайра кунад ҳамчуи соя дар чоҳам

اگر ز طیره کند همچو سایه در چاهم

Агар ба оби висолаш тамаъ кунад ғайриӣ

اگر به آب وصالش طمع کند غیری

Ман он тамаъ напасандам , ки хоки даргоҳам

من آن طمع نپسندم، که خاک درگاهم

Бар оҳи синаи ман душманони ббхшиднд

بر آه سینهٔ من دشمنان ببخشیدند

Ба гӯши дӯст , ҳамоно , намерасад оҳам

به گوش دوست، همانا، نمی‌رسد آهم

Гар ӯ ба кори ман хаста илтифот кунад

گر او به کار من خسته التفات کند

Чаҳ илтифоти намояд ба давлату ҷоҳам ?

چه التفات نماید به دولت و جاهم؟

Ба тўъи ҳалқа меҳраш кашидаам дар гӯш

به طوع حلقهٔ مهرش کشیده‌ام در گوش

Ҳасуди байн ки : ҷудо мекунад ба икроҳам

حسود بین که: جدا می‌کند به اکراهم

Агар ту азми сафари дорӣ , Авҳадӣ , имрӯз

اگر تو عزم سفر داری، اوحدی، امروز

Марои бҳл , ки гирифтори меҳри он моҳам

مرا بهل، که گرفتار مهر آن ماهم