Чун соидат мусоид онаст ришта ем

چون ساعدت مساعد آنست رشته‌ایم

Дар хӯни худ , ки ошиқи он даст гашта ем

در خون خود، که عاشق آن دست گشته‌ایم

Дар хоки кӯии худ дили моро биҷавии нек

در خاک کوی خود دل ما را بجوی نیک

Кӯро ба оби дида хунин сиришта ем

کو را به آب دیدهٔ خونین سرشته‌ایم

Гармон бихон васл нахонӣ шабӣ , бихон

گرمان بخوان وصل نخوانی شبی، بخوان

Хат ба хӯн ки рӯзи фироқат набишта ем

خط به خون که روز فراقت نبشته‌ایم

Бехор меҳнатӣ нагузорад замини дил

بی‌خار محنتی نگذارد زمین دل

Тухми муҳаббати ту , ки дар сина кушта ем

تخم محبت تو، که در سینه کشته‌ایم

То дафтари хаёли ту дар пеши чашми мост

تا دفتر خیال تو در پیش چشم ماست

Тӯмори фикри ин дгарон дар навишта ем

طومار فکر این دگران در نوشته‌ایم

Моро мубсирон ба нзории зи мӯии ту

ما را مبصران به نزاری ز موی تو

Фарқӣ намекунанд , ки борӣк ришта ем

فرقی نمی‌کنند، که باریک رشته‌ایم

Бгзоштими қисса , таманнои мо зи ту

بگذاشتیم قصه، تمنای ما ز تو

Камтари зи бӯса Эй набӯд ,гар фиришта ем

کمتر ز بوسه‌ای نبود، گر فرشته‌ایم

Дил бастаем , дар сари зулфи тугар чаҳ халқ

دل بسته‌ایم، در سر زلف تو گر چه خلق

Пиндоштанд каз сари он дар гузашта ем

پنداشتند کز سر آن در گذشته‌ایم

Вақте зи Авҳадии асарӣ буд пеши мо

وقتی ز اوحدی اثری بود پیش ما

Акнӯн зи Авҳадии асарии ҳам наҳашта ем

اکنون ز اوحدی اثری هم نهشته‌ایم

Бо мо рақиби сарди тугар гармӣе кунад

با ما رقیب سرد تو گر گرمییی کند

Аз дудмон чаҳ ғам ? ки ба оташ сиришта ем

از دودمان چه غم؟ که به آتش سرشته‌ایم