Дерӣаст то зи дасти ғамат ҷон наме барем

دیریست تا ز دست غمت جان نمی‌بریم

Вақтаст каз висоли ту ҷонии бпрўрим

وقتست کز وصال تو جانی بپروریم

На на , чаҳ ҷои васл ? ки моро зи рӯзгор

نه‌نه، چه جای وصل؟ که ما را ز روزگار

Ин мояи бас ки : ёди ту дар хотири оварем

این مایه بس که: یاد تو در خاطر آوریم

Он чатри салтанат , ки ту дар сар кашида Эй

آن چتر سلطنت، که تو در سر کشیده‌ای

Дар сояи ту ҳам нагузорад ки бингарем

در سایهٔ تو هم نگذارد که بنگریم

Идӣаст ҳар ба моҳӣ агар абрӯии туро

عیدیست هر به ماهی اگر ابروی ترا

Ҳамчун ҳилоли иди бубинем ва бигузарем

همچون هلال عید ببینیم و بگذریم

Рӯзӣ ба базму маҷлиси мо дар наомадӣ

روزی به بزم و مجلس ما در نیامدی

То бенгарӣ ки : бе ту чаҳ хуноба мехӯрем ?

تا بنگری که: بی‌تو چه خونابه میخوریم؟

Аҳвали мо , куҷост , дабирӣ ки башнавад

احول ما، کجاست، دبیری که بشنود

То нома менависад ва мо ҷома ме дарем

تا نامه می‌نویسد و ما جامه می‌دریم

Аз мо касе ба ҳеҷ мусулмон хабар накард :

از ما کسی به هیچ مسلمان خبر نکرد:

Комрўзи мдтист ки дар банд кофарем

کامروز مدتیست که در بند کافریم

Ноз туро куҷост харидор ба зи мо ?

ناز ترا کجاست خریدار به ز ما؟

Конро баҳри баҳо ки ту гӯйӣ ҳаме харем

کان را بهر بها که تو گویی همی‌خریم

Ҳар рӯзи ранҷи мо зи фироқат бтар шавад

هر روز رنج ما ز فراقت بتر شود

Айдун гумони барии ту ки ҳар рӯз беҳтарем

ایدون گمان بری تو که هر روز بهتریم

Гӯшӣ бмо надоштае ҳеҷ бор ва мо

گوشی بما نداشته‌ای هیچ بار و ما

Дар гӯш карда ҳалқа ва чун ҳалқа бар дарем

در گوش کرده حلقه و چون حلقه بر دریم

Моро , агар чаҳ сад сухан талх гуфта Эй

ما را، اگر چه صد سخن تلخ گفته‌ای

Бо ёди гуфтҳои ту дар шаҳд ва шукрем

با یاد گفتهای تو در شهد و شکریم

Сад шаб гиристем зи ҳиҷрат чу Авҳадӣ

صد شب گریستیم ز هجرت چو اوحدی

Бошад ки : бо висоли ту рӯзӣ ба сар барем

باشد که: با وصال تو روزی به سر بریم