Модари ғами ҳиҷрони ту ,гар зонка бимирем

ما در غم هجران تو، گر زانکه بمیریم

Бар васли ту икрўз бибинӣ ки : амирем

بر وصل تو یکروز ببینی که: امیریم

эй сарв , ки асбоби ҷавонии ҳамаи дорӣ

ای سرو، که اسباب جوانی همه داری

Бо мо ба ҷафои панҷаи миндоз , ки перем

با ما به جفا پنجه مینداز، که پیریم

Гар талх шавад коми дили мо чаҳ тафовут ?

گر تلخ شود کام دل ما چه تفاوت؟

Каз ёди лаби лаъли ту дар шукр ва шерем

کز یاد لب لعل تو در شکر و شیریم

Аз баҳри фарсатони ин қисса бар ту

از بهر فرستان این قصه بر تو

Пайвастаи давон дар талаби пайк ва дабирем

پیوسته دوان در طلب پیک و دبیریم

Дар шаҳри тбибист ки донад ҳамаи ранҷӣ

در شهر طبیبیست که داند همه رنجی

ӯ низ надонист ки : маҷрӯҳ чаҳ тирем ?

او نیز ندانست که: مجروح چه تیریم؟

Бо рӯй ту ин сахтии пайванд ки мо рост

با روی تو این سختی پیوند که ما راست

Баъд аз ту раво бошад , агар дӯст нагирем

بعد از تو روا باشد، اگر دوست نگیریم

Гӯ : қофилаи беруни рӯу ҳамроҳ сафар кун

گو: قافله بیرون رو و همراه سفر کن

Моро сафар ва азм набошад , ки асирем

ما را سفر و عزم نباشد، که اسیریم

Ҳар талх , ки хоҳии ту , бигӯ , то бниўшим

هر تلخ، که خواهی تو، بگو، تا بنیوشیم

Ҳар заҳр , ки дории ту , бидиҳ , то бипазирем

هر زهر، که داری تو، بده، تا بپذیریم

Ин номаи пароганда аз онаст ки бе ту

این نامه پراگنده از آنست که بی‌تو

Чун Авҳадии имрӯз пароганда замирем

چون اوحدی امروز پراگنده ضمیریم