Маро бо дӯст мебояд ки рўёрў сухан гӯям

مرا با دوست میباید که رویارو سخن گویم

На бо ӯ дайгарии машғӯл ва ман бо ӯ сухан гӯям

نه با او دیگری مشغول و من با او سخن گویم

Сари бидўст бар зону чаҳ гӯйӣ ? фурсатӣ бояд

سر بیدوست بر زانو چه گویی؟ فرصتی باید

Ки ӯ биншинад ва ман сар бар он зону сухан гӯям

که او بنشیند و من سر بر آن زانو سخن گویم

Маро гӯйанд : дардашро биҷавӣ аз дӯстони дору

مرا گویند: دردش را بجوی از دوستان دارو

На бо дардаши чунон шодам ки аз дору сухан гӯям

نه با دردش چنان شادم که از دارو سخن گویم

Чу буи нофа гардад фоши буии машки шеъри ман

چو بوی نافه گردد فاش بوی مشک شعر من

Чу ман дар шеваи он чашм беоҳӯ сухан гӯям

چو من در شیوهٔ آن چشم بی‌آهو سخن گویم

Берғў метавон рафтани зи даст ӯ , вале тарсам

بی رغو میتوان رفتن ز دست او، ولی ترسم

Вафоӣ ӯ бнгзорд ки дар ирғў сухан гӯям

وفای او بنگذارد که در یرغو سخن گویم

Ҳамеша ҳоҷати абрӯ чу сар дар гӯш ӯ дорад

همیشه حاجت ابرو چو سر در گوش او دارد

Ба гӯш ӯ расад ҳолам , чу бо абрӯ сухан гӯям

به گوش او رسد حالم، چو با ابرو سخن گویم

Дили ман чун зи мӯӣ ӯ парешонасту ошуфта

دل من چون ز موی او پریشانست و آشفته

Ба васфи мӯӣ ӯ бояд ки ҳамчун мӯ сухан гӯям

به وصف موی او باید که همچون مو سخن گویم

Гарм чун Авҳадии рӯзии сари зулфаш ба даст уфтад

گرم چون اوحدی روزی سر زلفش به دست افتد

Чу чини зулф то бртоши ту бар ту сухан гӯям

چو چین زلف تا برتاش تو بر تو سخن گویم

Ба қавли зишти бад гӯйон нагардад гуфта ман бад

به قول زشت بد گویان نگردد گفتهٔ من بد

Ҷаҳони некӯ ҳаме донад ки : ман некӯ сухан гӯям

جهان نیکو همی داند که: من نیکو سخن گویم