Пери риёзати мо ишқи ту буд , ёро

پیر ریاضت ما عشق تو بود، یارا

Гар ту шикеби дорӣ , тоқат намонад мо ро

گر تو شکیب داری، طاقت نماند ما را

Пинҳон агар чаҳ дорӣ чун ман ҳазор мӯнис

پنهان اگر چه داری چون من هزار مونس

Ман ҷузи ту кас надорам пинҳону ошкоро

من جز تو کس ندارم پنهان و آشکارا

Рӯзии ҳикояти мо ногуҳ ба гуфтан ояд

روزی حکایت ما ناگه به گفتن آید

Пӯшида чанд дорем ин дард бедаворо ?

پوشیده چند داریم این درد بی‌دوا را؟

То кӣ хулии дарин дили пайвастаи хори ҳиҷрон ?

تا کی خَلی درین دل پیوسته خارِ هجران؟

Мардуми зи ҷаврати охир , мардум на санги хоро

مُردم ز جورت آخر، مَردم نه سنگ خارا

Охир маро бибинӣ дар пои хеши мурда

آخر مرا ببینی در پای خویش مرده

Коўл надида будам поёни ин бало ро

کاوّل ندیده بودم پایان این بلا را

Бод сабо надорад пеши ту роҳ , варна

باد صبا ندارد پیش تو راه، ورنه

Бо нолаҳои хунини бФрстмии сабо ро

با ناله‌های خونین بفرستمی صبا را

Чун Авҳадӣ бинолад , гӯйӣ ки : сабр ме кун

چون اوحدی بنالد، گویی که صبر می‌کن

Муштоқӣу сабурӣ аз ҳади гузашти ёро

مشتاقی و صبوری از حد گذشت یارا