Дилҳо брбўднд ва бирафтанд саворон

دلها بربودند و برفتند سواران

Мо пой ба гул дар шудаи зини ашк чу борон

ما پای به گل در شده زین اشک چو باران

ӯ рафт , ки рӯзии ду серо боз пас ояд

او رفت، که روزی دو سه را باز پس آید

Мо дида ба роҳу ҳамаи шаби рӯзи шуморон

ما دیده به راه و همه شب روز شماران

Бар куштанам ар шоҳи савории бифиристад

بر کشتنم ار شاه سواری بفرستد

Бо шоҳ бигӯед ки : киштанд саворон

با شاه بگویید که: کشتند سواران

Андеша борон накунад ғарқаи дарё

اندیشهٔ باران نکند غرقهٔ دریا

эй дидаи хўнриз , миндишу баборон

ای دیدهٔ خونریز، میندیش و بباران

Ин ҳол , ки моро биҷуз ӯ ёр дигар нест

این حال، که ما را بجز او یار دگر نیست

Ҳолест ки мушкил битавон гуфт ба ёрон

حالیست که مشکل بتوان گفت به یاران

Моро ба баҳору саману лола чаҳ хуоне ?

ما را به بهار و سمن و لاله چه خوانی؟

Дарёб казин лола чаҳ равед ба баҳорон ?

دریاب کزین لاله چه روید به بهاران؟

Оҳан ки чаҳ дид аз ғами он чеҳра бигӯед

آهن که چه دید از غم آن چهره بگویید

То оина пешаш назананд оинаи дорон

تا آینه پیشش نزنند آینه داران

Гар дӯст давое наниҳад бар дили маҷрӯҳ

گر دوست دوایی ننهد بر دل مجروح

Марҳами з ки ҷӯяд ҷигари синаи фигорон ?

مرهم ز که جوید جگر سینه‌فگاران؟

Сад қиссаи набшати Авҳадӣ аз дасти ғам ӯ

صد قصه نبشت اوحدی از دست غم او

Венаи ғуссаи яке буд ки гуфтам зи ҳазорон

وین غصه یکی بود که گفتم ز هزاران