То бргзшти пешами бози он парии хиромон
تا برگذشت پیشم باز آن پری خرامان
Нақши марои фурӯи шаст аз лавҳи неки номон
نقش مرا فرو شست از لوح نیک نامان
эй ҳамРаҳон , ба манзилгар бозгашт бошад
ای همرهان، به منزل گر بازگشت باشد
Бо қавм мо бигӯед аҳволи дил ба домон
با قوم ما بگویید احوال دل به دامان
Зини пеш ҷамъ будам ва акнӯн наме гузорад
زین پیش جمع بودم و اکنون نمیگذارد
Дастам ба кори дониш , поем бзири домон
دستم به کار دانش، پایم بزیر دامان
Хорӣ кунад паёпайу онгоҳ бар чаҳ дилҳо ?
خواری کند پیاپی و آنگاه بر چه دلها؟
Ёрӣ кунад дамодаму онгоҳ бо кадомон ?
یاری کند دمادم و آنگاه با کدامان؟
Дар оташам бисӯзад ҳар соъатии валикин
در آتشم بسوزد هر ساعتی ولیکن
Беҳосиласт гуфтани асрори худ ба хомон
بیحاصلست گفتن اسرار خود به خامان
Завқ тамом дорад гуфтори ман валикин
ذوق تمام دارد گفتار من ولیکن
Некӯ наменишинад дар табъи нотамомон
نیکو نمینشیند در طبع ناتمامان
Рӯзии рақиби худрогар бар гузари бинӣ
روزی رقیب خود را گر بر گذر بینی
Чандин лагад мазан , гӯ , дар кори пасти номон
چندین لگد مزن، گو، در کار پست نامان
эй Авҳадӣ , чаҳ ҷӯӣ аз ишқи номи некӯ ?
ای اوحدی، چه جویی از عشق نام نیکو؟
Каз ишқи ҳеҷ касро корӣ нашуд ба сомон
کز عشق هیچ کس را کاری نشد به سامان
Аз ҷавр ӯ шикоят чандин макун , ки ин ҷо
از جور او شکایت چندین مکن، که این جا
Бисёр ҷаври бинӣ аз хоҷа бар ғуломон
بسیار جور بینی از خواجه بر غلامان