Машну ки : аз кӯии ту ман ҳаргиз ба дар донам шудан

مشنو که: از کوی تو من هرگز به در دانم شدن

ё худ ба ҷавр аз пеши ту ҷое дигар донам шудан

یا خود به جور از پیش تو جایی دگر دانم شدن

Зон рухи чароғии пеши дори имшаб , ки бар ман аз ғамат

زان رخ چراغی پیش دار امشب، که بر من از غمت

Шаб нек торикаст бо нур қамар донам шудан

شب نیک تاریکست با نور قمر دانم شدن

Чун хоҳам аз зулфати камари гӯйӣ ки : доғии баси туро

چون خواهم از زلفت کمر گویی که: داغی بس ترا

Доғи ғуломӣ бар ҷабин чун бекамар донам шудан

داغ غلامی بر جبین چون بی‌کمر دانم شدن

Вақте ки ман дар пои ту чун гӯй саргардон шавам

وقتی که من در پای تو چون گوی سرگردان شوم

Даст аз маломати бози каш , конҷо ба сар донам шудан ?

دست از ملامت باز کش، کانجا به سر دانم شدن؟

Ман пеши шамшери балои сад паии сипари гаштам вале

من پیش شمشیر بلا صد پِی سپر گشتم ولی

Он тири чашми мастро мушкил сипар донам шудан

آن تیر چشم مست را مشکل سپر دانم شدن

Вақте ки май ронии маро , поем намепуед дамӣ

وقتی که می‌رانی مرا، پایم نمی‌پوید دمی

Вонгаҳ ки май хуонеи маро мурғ биппар донам шудан

وانگه که می‌خوانی مرا مرغ بپر دانم شدن

Гуфтӣ : бирав , чун Авҳадӣ , бростонми србнаҳ

گفتی: برو، چون اوحدی، برآستانم سربنه

Онҷои гарми раҳ май диҳии ман хок дар донам шудан

آنجا گرم ره می‌دهی من خاک در دانم شدن