Ҳасани худ арза кун , эй моҳи писандидаи сифот

حسن خود عرضه کن، ای ماه پسندیده صفات

То шавад дидаи мо равшан аз осори сифот

تا شود دیدهٔ ما روشن از آثار صفات

Лаби лаълу даҳани тангу хати сабзи ту барад

لب لعل و دهن تنگ و خط سبز تو برد

Дар ҷаҳони оби рухи маъдану ҳайвону набот

در جهان آب رخ معدن و حیوان و نبات

Чашмам аз гиря Фуротасту рух аз нохуни нил

چشمم از گریه فراتست و رخ از ناخن نیل

Ту туоне ки ба ҳам ҷамъ кунӣ нилу Фурот

تو توانی که به هم جمع کنی نیل و فرات

Ҳамчуи Фарҳод дигар кӯҳи гирифтему камар

همچو فرهاد دگر کوه گرفتیم و کمر

Дар фироқи рахт , эй дилбари ширини ҳаракот

در فراق رخت، ای دلبر شیرین حرکات

Ҷузи вифоқи ту ҳадисам набӯд вақт нашав

جز وفاق تو حدیثم نبود وقت نشو

Ҷузи вафои ту ба ёдам набӯд рӯзи вафот

جز وفای تو به یادم نبود روز وفات

Сими ашки ман аз он нақд равонаст , ки гашт

سیم اشک من از آن نقد روانست، که گشت

Лаби лаъли ту муҳассил , хати сабзи ту барот

لب لعل تو محصل، خط سبز تو برات

Ҳар чаҳ гӯйӣ битавонам , магар аз рӯй ту сабр

هر چه گویی بتوانم، مگر از روی تو صبر

Ва ончии хоҳии бикунам , ҷуз ба фироқи ту сабот

و آنچه خواهی بکنم، جز به فراق تو ثبات

Неки дарвешам ва дар ҳасани закотӣ ҳам ҳамаст

نیک درویشم و در حسن زکاتی هم همست

Бидиҳ , эй муҳташами ҳасан , ба дарвеши закот

بده، ای محتشم حسن، به درویش زکات

Кардам андеша ки он рӯз куҷо донам рафт ?

کردم اندیشه که آن روز کجا دانم رفت؟

Гар биёбам зи каманди сари зулфи ту наҷот

گر بیابم ز کمند سر زلف تو نجات

Авҳадӣ дод ту аз шоҳ бихоҳад рӯзӣ

اوحدی داد تو از شاه بخواهد روزی

Ки бигардад ба фироқи рухи зебои ту мот

که بگردد به فراق رخ زیبای تو مات