Чун маро ғамнок бинад шод гардад ёри ман

چون مرا غمناک بیند شاد گردد یار من

Зон сабаб шодӣ намегардад ба гирди кори ман

زان سبب شادی نمی‌گردد به گرد کار من

Ашки чашмами сари дили як як ба рухҳо бар набшат

اشک چشمم سر دل یک یک به رخ‌ها بر نبشت

Гўиё бо ашк берун меравад асрори ман

گوییا با اشک بیرون می‌رود اسرار من

Рахти азин шаҳрам ба саҳрои барад май бояд ки шаб

رخت ازین شهرم به صحرا برد می‌باید که شب

Мардум андар заҳматанд аз нола бисёр ман

مردم اندر زحمتند از نالهٔ بسیار من

Гар на оби чашми сайли ангези ман монеъ шавад

گر نه آب چشم سیل‌انگیز من مانع شود

Ҳар шабӣ шаҳрӣ бисӯзад оҳи оташбори ман

هر شبی شهری بسوزد آه آتشبار من

Ҳамчу ёқӯтаст ашкам , то хаёли лаъл ӯ

همچو یاقوتست اشکم، تا خیال لعل او

Ошноӣ мекунад бо дидаи бедори ман

آشنایی می‌کند با دیدهٔ بیدار من

Ман зи тимораши чунон гаштам ки натавон гуфт ва ӯ

من ز تیمارش چنان گشتم که نتوان گفت و او

Худ наме пурсад ки : ҳолат чист ? эй бемори ман

خود نمی‌پرسد که: حالت چیست؟ ای بیمار من

зи Авҳадии ҳиҷрон ӯ кӯтоҳ кардӣ дасти зуд

ز اوحدی هجران او کوتاه کردی دست زود

Гар ба гӯш ӯ раседӣ нолаҳои зори ман

گر به گوش او رسیدی ناله‌های زار من