Сар борандагӣ дорад ду чашми тунди бори ман

سر بارندگی دارد دو چشم تند بار من

Ки фатҳ албоб ҳиҷронасту таҳвилнигор ман

که فتح‌الباب هجرانست و تحویل نگار من

Маро чун моҳ дар ақраб хуш омад рӯйу зулф ӯ

مرا چون ماه در عقرب خوش آمد روی و زلف او

Аз он некии нмибинм , ки бад буд ихтиёри ман

از آن نیکی نمیبینم، که بد بود اختیار من

Ман он чархам , ки аз ҷонаст меҳрам дар миёни дил

من آن چرخم، که از جانست مهرم در میان دل

Ман он субҳам , ки аз ашкаст парвин дар канори ман

من آن صبحم، که از اشکست پروین در کنار من

Маро рӯй чу тақвимаст ва ба рӯй ҷадвалии хунин

مرا روی چو تقویمست و به روی جدولی خونین

Ки ҳукм он нашуд , мансӯх чун тақвими пори ман

که حکم آن نشد، منسوخ چون تقویم پار من

Серумро иттисолӣ ҳаст куллӣ бо хаёл ӯ

سرم را اتصالی هست کلی با خیال او

Аз он сар дар наме орад ба дӯши бурдбори ман

از آن سر در نمی‌آرد به دوش بردبار من

Хабари даҳ зи иҷтимо ӯ танамро , то бурун ояд

خبر ده ز اجتماع او تنم را، تا برون آید

Ба истиқбол рӯй ӯ дилу сабру қарори ман

به استقبال روی او دل و صبر و قرار من

Паёпай моиласт ин дил ба қурби нуқтаи холаш

پیاپی مایلست این دل به قرب نقطهٔ خالش

Дареғ ар хориҷ аз марказ науфтодӣ мадори ман !

دریغ ار خارج از مرکز نیفتادی مدار من!

Ба сарҳади висолашгар зўҷҳии роҳи мёбм

به سرحد وصالش گر زوجهی راه میابم

Шарафи ҳам хона мегардад дигар бо рӯзгори ман

شرف هم خانه میگردد دگر با روزگار من

Чу моҳ аз уқдаи зулфаш магар дорад хусуфи он рух ?

چو ماه از عقدهٔ زلفش مگر دارد خسوف آن رخ؟

Ки аз оғози таъсиаш зимистон шуд баҳори ман

که از آغاز تاثیرش زمستان شد بهار من

Чу донистӣ каз он тести байти алмоли дил яксар

چو دانستی کز آن تست بیت‌المال دل یکسر

Ба саҳми алғиби он ғамза бигӯ : то кист ёри ман

به سهم‌الغیب آن غمزه بگو: تا کیست یار من

Тариқ иҷтимоӣ нест дилро бо фараҳ бе ту

طریق اجتماعی نیست دل را با فرح بی‌تو

Азон чун ақлаи зулфи ту мнкўссти кори ман

ازان چون عقلهٔ زلف تو منکوسست کار من

зи ашкам нуқта меронад ғамат бар тахтҳои рух

ز اشکم نقطه میراند غمت بر تختهای رخ

Ки дар ҳангомҳо гуяд ниҳону ошкори ман

که در هنگامها گوید نهان و آشکار من

Фалакҳоро расад кардам ман , эй моҳ ва напиндорам

فلکها را رصد کردم من، ای ماه و نپندارم

Казишон чун ту хуршедӣ битобад бар диёри ман

کزیشان چون تو خورشیدی بتابد بر دیار من

Ту астрлоби ин дилро бигардон дар шуъоъи рух

تو اصطرلاب این دل را بگردان در شعاع رخ

Бибин то иртифоъ меҳр чандаст аз шумори ман ?

ببین تا ارتفاع مهر چندست از شمار من؟

Аз он хоки Авҳадиро гар наҳй бар ҷабҳаи иклилӣ

از آن خاک اوحدی را گر نهی بر جبهه اکلیلی

Ба шеърӣ мебарад шеър чу дар шоҳвори ман

به شعری میبرد شعر چو در شاهوار من