эй зи савдои ту дар ҳар гӯшае овораи ман
ای ز سودای تو در هر گوشهای آواره من
Чораи корам на некӯ мекунӣ , бечораи ман !
چارهٔکارم نه نیکو میکنی، بیچاره من!
Рӯзи маргам бар сар тобут хоҳад шуъла зад
روز مرگم بر سر تابوت خواهد شعله زد
Оташи ишқат ки дар дил дорам аз гаҳвораи ман
آتش عشقت که در دل دارم از گهواره من
эй ки гуфтӣ : бо ҷафои ёри симин бар бисоз
ای که گفتی: با جفای یار سیمین بر بساز
Чанд шояд сохт ? з оҳан нестам , ё хора , ман
چند شاید ساخت؟ ز آهن نیستم، یا خاره، من
Дар забони хос ва ом афтод розам чун сухан
در زبان خاص و عام افتاد رازم چون سخن
эй мусулмонон , забун афтодаам як бораи ман
ای مسلمانان، زبون افتادهام یک باره من
Кошкӣ ! он рӯй манзураши нмидидми зи давр
کاشکی! آن روی منظورش نمیدیدم ز دور
То чу даврон кардамӣ аз гӯшае назораи ман
تا چو دوران کردمی از گوشهای نظاره من
Хирқаи пурҳизум аз савдои ин дил пора шуд
خرقهٔ پرهیزم از سودای این دل پاره شد
Худ намеёбам халос аз дасти ин дили пораи ман
خود نمییابم خلاص از دست این دل پاره من
Авҳадиро ошиқ ва михўораҳ кард ӯ ин чунин
اوحدی را عاشق و میخواره کرد او این چنین
Варна токунӯн набудам ошиқ ва май хораи ман
ورنه تاکنون نبودم عاشق و میخواره من