Шабат май байнами андари хоб ва мегӯям : висоласт ин
شبت میبینم اندر خواب و میگویم: وصالست این
Ба бедории ту худ ҳаргиз наме пурсӣ : чаҳ ҳоласт ин ?
به بیداری تو خود هرگز نمیپرسی: چه حالست این؟
Даҳон ё нӯш , қад ё сарв , тан ё сим хомаст он ?
دهان یا نوش، قد یا سرو، تن یا سیم خامست آن؟
Ҷабин ё Зуҳра , рух ё моҳ , абрӯ ё ҳилоласт ин ?
جبین یا زهره، رخ یا ماه، ابرو یا هلالست این؟
Ба ҷурми онкии мурғи дили ҳаводор ту шуд рӯзӣ
به جرم آنکه مرغ دل هوادار تو شد روزی
Шикастии бол ӯ , онгаҳ наме гӯйӣ : ваболаст ин
شکستی بال او، آنگه نمیگویی: وبالست این
зи ҳиҷрони шаби зулф ту биншинам ба рӯзи ғам
ز هجران شب زلف تو بنشینم به روز غم
Мъозоллаҳ ! чаҳ рӯзи ғам ? хато гуфтам , маҳоласт ин
معاذالله! چه روز غم؟ خطا گفتم، محالست این
Маро гӯйанд : маҷмӯии зи ишқи он санам ё на ?
مرا گویند: مجموعی ز عشق آن صنم یا نه؟
з ҳамчун ман парешоне чаҳ ҷой ин саволаст ин ?
ز همچون من پریشانی چه جای این سؤالست این؟
Барои ишқи тугар ман бибозам молу ҷоҳи худ
برای عشق تو گر من ببازم مال و جاه خود
Макун айбӣ ки : пеши ман ба аз сад ҷоҳ ва моласт ин
مکن عیبی که: پیش من به از صد جاه و مالست این
Ҳаромаст Авҳадиро ҷузи дарин маънии сухани гуфтан
حرامست اوحدی را جز درین معنی سخن گفتن
Ки ҳар кӯ башнавад гуяд : магар саҳар ҳалоласт ин ?
که هر کو بشنود گوید: مگر سحر حلالست این؟