Рӯзгор аз рухи ту шамъии сохт

روزگار از رخ تو شمعی ساخت

Оташӣ дар ниҳоди мо андохт

آتشی در نهاد ما انداخت

Мо талаби гори офият будем

ما طلب‌گار عافیت بودیم

Дар камӣн буд ишқ , беруни тохт

در کمین بود عشق، بیرون تاخت

Сӯхтам дар фироқ ва нест касе

سوختم در فراق و نیست کسی

Ки марои чора Эйтавонад сохт

که مرا چاره‌ای تواند ساخت

Магар ӯ раҳматӣ кунад , варна

مگر او رحمتی کند، ورنه

Ҳар кро ӯ бузад , касе нанавохт

هر کرا او بزد، کسی ننواخت

Ошиқонаш чаро кашанд ба дӯш ?

عاشقانش چرا کشند به دوش؟

Сар , ки дар пои дӯст бояд бохт

سر، که در پای دوست باید باخت

Авҳадии он чунон дарави пайваст

اوحدی آن چنان درو پیوست

Ки нахоҳад ба хештан пардохт

که نخواهد به خویشتن پرداخت

Сухан ӯ наме тавон гуфтан

سخن او نمی‌توان گفتن

Дам назд ҳар ки ин сухан бишнохт

دم نزد هر که این سخن بشناخت