Ман аз модарии зодам ки порами падар буд ӯ

من از مادری زادم که پارم پدر بود او

Шудам хоки он поеи казин пеши сар буд ӯ

شدم خاک آن پایی کزین پیش سر بود او

зи олами ҳамеи ҷустами нишони дили ороиш

ز عالم همی جستم نشان دل آرایش

Чу олам шудам бар ваии зи олам ба дар буд ӯ

چو عالم شدم بر وی ز عالم به در بود او

Аз он роҳи байни гаштам ки ҳар ҷо рух оварадам

از آن راه‌بین گشتم که هر جا رخ آوردم

Диламро далели раҳ , марои роҳбар буд ӯ

دلم را دلیل ره، مرا راهبر بود او

з хотират нарафт он нақш ва аз дил нашуд холӣ

ز خاطر نرفت آن نقش و از دل نشد خالی

Куҷо рафтӣ аз хотир ? ки нақши ҳаҷар буд ӯ

کجا رفتی از خاطر؟ که نقش حجر بود او

Қмрўори ҳолам ар камобеш буд чанде

قمروار حالم ار کمابیش بود چندی

Шуд имсоли шамси он ма , ки умрии қамар буд ӯ

شد امسال شمس آن مه، که عمری قمر بود او

зи баси қатраи борон ки файзаш фароҳам зад

ز بس قطره باران که فیضش فراهم زد

Чу дарё шуд он обӣ , ки вақте шимур буд ӯ

چو دریا شد آن آبی، که وقتی شمر بود او

Ман он нақди арзӣ , каши дарин фарши бнҳФтм

من آن نقد عرضی، کش درین فرش بنهفتم

На аз хок шуд тира , на азнм , ки зар буд ӯ

نه از خاک شد تیره، نه از نم، که زر بود او

На ақлам басӣ гуфтӣ , макун ёд ӯ дигар ?

نه عقلم بسی گفتی، مکن یاد او دیگر؟

Ки андари тариқи мо аҷаб бехабар буд ӯ !

که اندر طریق ما عجب بی‌خبر بود او!

Мҷўии Авҳадиро ту зи ман кндри он соъат

مجوی اوحدی را تو ز من کاندر آن ساعت

Ки ман бор май бастам , ба ҷанбӣ дигар буд ӯ

که من بار می‌بستم، به جنبی دگر بود او