Бингар бидон ду абрӯӣ ҳамчун камон ӯ

بنگر بدان دو ابروی همچون کمان او

Вони ғамза чу тиру рухи меҳрбон ӯ

وآن غمزهٔ چو تیر و رخ مهربان او

Ангушт мегазад ба таҳайюри камони чарх

انگشت می‌گزد به تحیر کمان چرخ

зи ангушт ранг додау ангштўон ӯ

ز انگشت رنگ داده و انگشتوان او

Гар ҷони ман талаб кунад , аз вай дареғ нест

گر جان من طلب کند، از وی دریغ نیست

Бишинав , ки ин дурӯғ нагуфтам ба ҷон ӯ

بشنو، که این دروغ نگفتم به جان او

Гӯ : бӯсае ба ҷон бифурӯш , ар зиён кунад

گو: بوسه‌ای به جان بفروش، ار زیان کند

Дил низ май даҳум , ки нахоҳам зиён ӯ

دل نیز می‌دهم، که نخواهم زیان او

Бо душманон дӯст кунам дӯстии мудом

با دشمنان دوست کنم دوستی مدام

Зеро ки ғайрат оядам аз дӯстон ӯ

زیرا که غیرت آیدم از دوستان او

Аз вай бипурс ҳоли ман , эй боди субҳи дам

از وی بپرس حال من، ای باد صبح دم

Бошад ки ном ман баравад бар забон ӯ

باشد که نام من برود بر زبان او

Он кӯ ба ҳасани фитнаи охири замон буд

آن کو به حسن فتنهٔ آخر زمان بود

Ночори Фтнҳо буд андари замон ӯ

ناچار فتنها بود اندر زمان او

Он мӯӣ ӯ ба пой расад ,гар фурӯи кашӣ

آن موی او به پای رسد، گر فرو کشی

Лекин ба лоғарӣ нарасад дар миён ӯ

لیکن به لاغری نرسد در میان او

Гӯйии табиби хуфтаи моро хабар набӯд :

گویی طبیب خفتهٔ ما را خبر نبود:

Комшб нахуфт то ба саҳари нотавон ӯ

کامشب نخفت تا به سحر ناتوان او

Рӯзӣ ки ҷони Авҳадӣ аз тан ҷудо шавад

روزی که جان اوحدی از تن جدا شود

Аз дӯстӣ ҷудо нашавад устихон ӯ

از دوستی جدا نشود استخوان او

Аз завқҳои шеъри рӯонаши басӣ ки халқ

از ذوقهای شعر روانش بسی که خلق

Гӯйанд : кофарин худо бар равон ӯ

گویند: کافرین خدا بر روان او