эй ид , бинмудӣ ба ман даии сӯрати абрӯӣ ӯ

ای عید، بنمودی به من دی صورت ابروی او

Имрӯз қурбон мешавам ,гар май намое рӯй ӯ

امروز قربان می‌شوم، گر می‌نمایی روی او

Иди ман он рухсори бас , то дртнм бошад нафас

عید من آن رخسار بس، تا درتنم باشد نفس

Чандон ки дорам дастрас бошам ба ҷусту ҷӯй ӯ

چندان که دارم دسترس باشم به جست و جوی او

Бар иди гоҳ ар бугзарад , чавгон ба даст , аз лолаи рух

بر عید گاه ار بگذرد، چوگان به دست، از لاله رخ

Ҷуз тан нишоед хоки раҳи ҷузи сари нзибди гӯй ӯ

جز تن نشاید خاک ره جز سر نزیبد گوی او

Сад бор бар зонуи нуҳуми сар беРахш ҳар соъатӣ

صد بار بر زانو نهم سر بی‌رخش هر ساعتی

Нодидаи худро дар ҷаҳони як бори ҳмзонўӣ ӯ

نادیده خود را در جهان یک بار همزانوی او

Аз сояи сари гардони терм , бе офтоби оризаш

از سایه سر گردان ترم، بی‌آفتاب عارضش

То соя эй бинии зи ман , машну ки оем : сӯй ӯ

تا سایه‌ای بینی ز من، مشنو که آیم: سوی او

Дар васл ӯ мушкили расм , то зон ман донеи маро

در وصل او مشکل رسم، تا زان من دانی مرا

Чун аз ман ман бигузарам , онҷо бимонад ӯй ӯ

چون از من من بگذرم، آنجا بماند اوی او

Фардо ки аз хоки лаҳади сар бар кунанд ин рафтагон

فردا که از خاک لحد سر بر کنند این رفتگان

Моро зи хок ангехтани натавонад , алои буи ӯ

ما را ز خاک انگیختن نتواند، الا بوی او

Зон дӯст дил бардоштан , сӯрат мабанд , эй Авҳадӣ

زان دوست دل برداشتن،صورت مبند، ای اوحدی

Акнӯн ки моро сарф шуд умрӣ ба гуфту гӯй ӯ

اکنون که ما را صرف شد عمری به گفت و گوی او

Чун бар тавон гашт аз Рахш ?у онгоҳи худ носохта

چون بر توان گشت از رخش؟ و آنگاه خود ناساخته

Болини зи санги остон , бистари зи хоки кӯй ӯ

بالین ز سنگ آستان،بستر ز خاک کوی او