Гар чаҳ умед надорам ки : шавам шод аз ту

گر چه امید ندارم که: شوم شاد از تو

Натавонам ки замонӣ накунам ёд аз ту

نتوانم که زمانی نکنم یاد از تو

Гуфта будӣ ки : ба фарёди ту рӯзӣ барисам

گفته بودی که: به فریاد تو روزی برسم

Кӣ ба фарёди рисӣ ? эй ҳамаи фарёд аз ту

کی به فریاد رسی؟ ای همه فریاد از تو

Донам ин қисса ба хусрав бирасад ҳам рӯзӣ

دانم این قصه به خسرو برسد هم روزی

Ки : ту ширинӣу шаҳрӣ шудаи Фарҳод аз ту

که: تو شیرینی و شهری شده فرهاد از تو

Агар имшаби сари он зулф ба ман додӣ , нек

اگر امشب سر آن زلف به من دادی، نیک

Варна фардои ману пои илм ва дод аз ту

ورنه فردا من و پای علم و داد از تو

Гар ту , эй турфаи Широз , чунин хоҳӣ кард

گر تو، ای طرفهٔ شیراز، چنین خواهی کرد

Бирасад фитна ба табриз ва ба Бағдод аз ту

برسد فتنه به تبریز و به بغداد از تو

Дӯш гуфтӣ : ба дилат дар занами оташи рӯзӣ

دوش گفتی: به دلت در زنم آتش روزی

Чаҳ дил ? эй хирмани дилҳо шуда бар бод аз ту

چه دل؟ ای خرمن دل‌ها شده بر باد از تو

Дили моро ғами ҳиҷри ту зи бунёди бикунад

دل ما را غم هجر تو ز بنیاد بکند

Худ надидем чунин кор ба бунёд аз ту

خود ندیدیم چنین کار به بنیاد از تو

Авҳадиро макун аз банди худ озод , ки ӯ

اوحدی را مکن از بند خود آزاد، که او

Банда Эй нест ки донад шудани озод аз ту

بنده‌ای نیست که داند شدن آزاد از تو