Ҷоно , дилами зи дарди фироқи ту кам насӯхт

جانا، دلم ز درد فراق تو کم نسوخت

Охир чаҳ шуд , ки ҳеҷ дилат бар дилам насӯхт ?

آخر چه شد، که هیچ دلت بر دلم نسوخت؟

Назд ту номае ннўштм , ки сӯзи дил

نزد تو نامه‌ای ننوشتم، که سوز دل

Сад бори нома дар кафи ман бо қалам насӯхт

صد بار نامه در کف من با قلم نسوخت

Бар ман гузар накард шабӣ , коштёқи ту

بر من گذر نکرد شبی، کاشتیاق تو

Ҷони маро ба оташи даҳ гӯна ғам насӯхт

جان مرا به آتش ده گونه غم نسوخت

Дар рӯзгори ҳасани ту як дили нишон ки дод ?

در روزگار حسن تو یک دل نشان که داد؟

Кӯи лаҳзаи лаҳза хӯн нашуд ва дам бидам насӯхт ?

کو لحظه لحظه خون نشد و دم بدم نسوخت؟

Як дам ба нур рӯй ту чашмам нигаҳ накард

یک دم به نور روی تو چشمم نگه نکرد

Кндри миёни он ҳамаи борон ва нам насӯхт

کندر میان آن همه باران و نم نسوخت

Шамъи рухи ту аз назар ман нашуд ниҳон

شمع رخ تو از نظر من نشد نهان

То рахти ақлу хирмани сабрам ба ҳам насӯхт

تا رخت عقل و خرمن صبرم به هم نسوخت

Гуфтӣ : дар оташи ғами худ сӯхтами туро

گفتی : در آتش غم خود سوختم ترا

Худ оташи ғами ту кро , эй санам , насӯхт ?

خود آتش غم تو کرا، ای صنم، نسوخت؟

Кӯ дар ҷаҳони дилӣ , ки нагашт аз ғами ту зор ?

کو در جهان دلی، که نگشت از غم تو زار؟

ё синае , казон сари зулф ба хам насӯхт ?

یا سینه‌ای، کزان سر زلف به خم نسوخت؟

Сад пай бар оташи ситамати сӯхти Авҳадӣ

صد پی بر آتش ستمت سوخت اوحدی

Видўни гумони барии ту ки ӯро ситам насӯхт

ویدون گمان بری تو که او را ستم نسوخت