Он чашми масти байн , ки дилами гашти зори азу

آن چشم مست بین، که دلم گشت زار ازو

эй дӯстон , бсухт маро , зинҳор азу !

ای دوستان، بسوخت مرا، زینهار ازو!

Гирд аз танам ба қад баровард ва ҳамчунон

گرد از تنم به قد برآورد و همچنان

Бар дил намешавад мутасаввири гузори азу

بر دل نمی‌شود متصور گذار ازو

Гар пеш ӯ гузор кунӣ , эй насими субҳ

گر پیش او گذار کنی، ای نسیم صبح

Пайғом ман бигӯӣ ва саломӣ биор азу

پیغام من بگوی و سلامی بیار ازو

ӯгар ба ихтиёри дил мо равад дамӣ

او گر به اختیار دل ما رود دمی

Гардад дили шикастаи мо ба ихтиёри азу

گردد دل شکستهٔ ما به اختیار ازو

Рӯзӣ ба лутф агар саг кӯем лақаб наад

روزی به لطف اگر سگ کویم لقب نهد

Зонгаҳи маро ҳамеша баси ин ифтихори азу

زانگه مرا همیشه بس این افتخار ازو

Ҳар кас ки бо дарахти гулӣ дӯстӣ кунад

هر کس که با درخت گلی دوستی کند

Шарти он буд ки : боз нагардад зи хори азу

شرط آن بود که: باز نگردد ز خار ازو

Он кӯ ба теғ рӯй бигардонад аз ҳабиб

آن کو به تیغ روی بگرداند از حبیب

Ошиқ нашуд ҳануз , ту бовари мадори азу

عاشق نشد هنوز، تو باور مدار ازو

Гар дӯст бар дил ту занад захм бе шумор

گر دوست بر دل تو زند زخم بی‌شمار

Он захмро бузурги футуҳии шумори азу

آن زخم را بزرگ فتوحی شمار ازو

То аз канорами он гуҳари шаб чароғ рафт

تا از کنارم آن گهر شب‌چراغ رفت

Аз хӯни дидаи пар гуҳарам шуд канори азу

از خون دیده پر گهرم شد کنار ازو

ӯро ба хӯни дида бпрўрдаҳем , лек

او را به خون دیده بپرورده‌ایم، لیک

Шохии баланд буд , начедем бори азу

شاخی بلند بود، نچیدیم بار ازو

Доғам гузошт дар дил ва бар мо гузашт ва мо

داغم گذاشت در دل و بر ما گذشت و ما

Дил шод мекунем бад-ӣни ёдгори азу

دل شاد می‌کنیم بدین یادگار ازو

Гуфтам ки : Авҳадии зи ғамати мард , раҳматӣ

گفتم که: اوحدی ز غمت مرد، رحمتی

Гуфто : маро чаҳ ғам ки бимиради ҳазор азу ?

گفتا: مرا چه غم که بمیرد هزار ازو؟