Дили сарой хос шуд , аз маҷлис омаш магӯ

دل سرای خاص شد، از مجلس عامش مگو

Ҷон чу бар ҷонон расед , аз пайк ва пайғомаш магӯ

جان چو بر جانان رسید، از پیک و پیغامش مگو

Мурғи ҷони мо , ки аз тори бадан будаш қафас

مرغ جان ما، که از تار بدن بودش قفس

Бози дасти шоҳи гашт , аз дона ва домаш магӯ

باز دست شاه گشت، از دانه و دامش مگو

Мо аз он Юсуф ба бӯе қонеъем , эй боди субҳ

ما از آن یوسف به بویی قانعیم، ای باد صبح

Буии пероҳан чу оварадӣ , з андомаш магӯ

بوی پیراهن چو آوردی، ز اندامش مگو

эй ки мегӯйӣ : хаёл ӯ тавон дидан ба хоб

ای که میگویی: خیال او توان دیدن به خواب

Мард чун шӯридаи гашт , аз хоб ва аромш магӯ

مرد چون شوریده گشت، از خواب و ارامش مگو

Онкӣ рӯй дӯст дид , ӯро ба куфру дайн чаҳ кор ?

آنکه روی دوست دید، او را به کفر و دین چه کار؟

Ва онкии масти ишқи гашт , аз бода ва ҷомаш магӯ

و آنکه مست عشق گشت، از باده و جامش مگو

Чанд гӯйӣ : пухтае бояд ки гардад гирд ӯ ?

چند گویی: پخته‌ای باید که گردد گرد او؟

Сина мо сӯхтаст , аз пухта ва хомаш магӯ

سینهٔ ما سوختست، از پخته و خامش مگو

Дӯши мигФтӣ ки : донистам ки хӯни ман ки рехт ?

دوش میگفتی که: دانستم که خون من که ریخت؟

Онкӣ майдонӣ ҳамонаст , Авҳадӣ номаш магӯ

آنکه میدانی همانست، اوحدی نامش مگو