эй зи чину ҳалқаи зулфи сиёҳ
ای ز چین و حلقهٔ زلف سیاه
Бастаи шодравони хӯбии гирди моҳ
بسته شادروان خوبی گرد ماه
Дар сари зулфи ту сад Лайлии асир
در سر زلف تو صد لیلی اسیر
Дар занхдони ту сад Юсуф ба чоҳ
در زنخدان تو صد یوسف به چاه
Қотилат чун соя бар роҳ афганд
قاتلت چون سایه بر راه افگند
Офтоби онҷо чаҳ бошад ? хоки роҳ
آفتاب آنجا چه باشد؟ خاک راه
Каси гуноҳӣ бар ту натавонади нишонд
کس گناهی بر تو نتواند نشاند
Хӯни халқӣ гар бирезӣ бе гуноҳ
خون خلقی گر بریزی بیگناه
Оҳ ! каз шавқи тўмисўзим ва нест
آه! کز شوق تومیسوزیم و نیست
Зуҳраи он каз ғамат гӯйем : оҳ !
زهرهٔ آن کز غمت گوییم: آه!
Сабри миўрзиму ғаммози оби чашм
صبر میورزیم و غماز آب چشم
Ишқ мепӯшему ранги рухи гувоҳ
عشق میپوشیم و رنگ رخ گواه
Оқибати дӯдӣ бар вазн бар шавад
عاقبت دودی بر وزن بر شود
Чанд шояд дошт ин оташи нигоҳ !
چند شاید داشت این آتش نگاه!
Бе ту дар гӯр ончунон гарем ки ашк
بیتو در گور آنچنان گریم که اشک
Аз сари хоками брўёнди гиёҳ
از سر خاکم برویاند گیاه
Авҳадигар кушта шуд умри ту бод
اوحدی گر کشته شد عمر تو باد
Қатли дарвешӣ чаҳ бошад пеши шоҳ ?
قتل درویشی چه باشد پیش شاه؟