Ориф чу баҳр бояд : лаби хушку рухи кушода

عارف چو بحر باید: لب خشک و رخ گشاده

Бар ҷои худ чу баҳрии ҷӯшону истода

بر جای خود چو بحری جوشان و ایستاده

Аз хок дар гузашта , афлок дар навишта

از خاک در گذشته، افلاک در نوشته

Як бора рӯҳ гашта , танро талоқ дода

یک باره روح گشته، تن را طلاق داده

Чун ошиқони ҷонӣ , дар ҳоли зиндагонӣ

چون عاشقان جانی،در حال زندگانی

Ҳафтод бори мурда , ҳаштод бори зода

هفتاد بار مرده، هشتاد بار زاده

Оҳанг кор карда , танро ҳисор карда

آهنگ کار کرده، تن را حصار کرده

Венаи нафас хор карда , чун хоки аўФтодаҳ

وین نفس خوار کرده، چون خاک اوفتاده

Офоқро ситурда , анфуси магаси шимурда

آفاق را سترده، انفس مگس شمرده

Рахт аз азали ббрдаҳ , рух дар абади ниҳода

رخت از ازل ببرده، رخ در ابد نهاده

Ҳар касратӣ ки дида , дар силк худ кашида

هر کثرتی که دیده، در سلک خود کشیده

Аз ҷумлагони бурӣда , дар ваҳдати истода

از جملگان بریده، در وحدت ایستاده

Чун лавҳ сода карда дилро зи ҷумлаи нақшӣ

چون لوح ساده کرده دل را ز جمله نقشی

Пас ном ӯ навишта бар рӯй лавҳи сода

پس نام او نوشته بر روی لوح ساده

Худро шимурда бо ӯ чун сифр дар ададҳо

خود را شمرده با او چون صفر در عددها

ӯро бидида дар худ чун май зи ҷоми бода

او را بدیدهٔ در خود چون می ز جام باده

Доими басони писта , хандону дили шикаста

دایم بسان پسته، خندان و دل شکسته

зи асби вуҷӯди ҷуста , чун Авҳадии пиёда

ز اسب وجود جسته، چون اوحدی پیاده