эй дода рӯй хуби ту аз ҳасан дод дида

ای داده روی خوب تو از حسن داد دیده

Эзади зи офарини фаровонати офарӣда

ایزد ز آفرین فراوانت آفریده

Чун зарра дар ҳавои ту хуршеди осмонӣ

چون ذره در هوای تو خورشید آسمانی

Бисёр дар фарозу нишеби ҷаҳони давида

بسیار در فراز و نشیب جهان دویده

Гул дар миёни боғ ба дасти насими сад пай

گل در میان باغ به دست نسیم صد پی

Аз ёди чеҳраи ту ба худ ҷома бар дарида

از یاد چهرهٔ تو به خود جامه بر دریده

Берангу серумаи хами абрӯии ънбринт

بی‌رنگ و سرمه خم ابروی عنبرینت

Сад бораи чеҳраи наққоши чини бурӣда

صد باره چهرهٔ نقاش چین بریده

Болой чу беду рух чу ёсаминат

بالای چو بید و رخ چو یاسمینت

Хори хилоф дар ҷигари сарву гули халида

خار خلاف در جگر سرو و گل خلیده

Бар оризати нишони арақ дар баҳори гӯйӣ

بر عارضت نشان عرق در بهار گویی

Аз шабнамати қатра ба гулбарги чакида

از شبنمت قطره به گلبرگ چکیده

Таркони чашми шӯхи турои соҳирони ғамза

ترکان چشم شوخ ترا ساحران غمزه

Дар тоқи абрувони ту сармасти хўобнидаҳ

در طاق ابروان تو سرمست خوابنیده

Аз гулбуни рухи ту дил ҳайрон гашта ман

از گلبن رخ تو دل حیران گشتهٔ من

Сад нӯки хори хӯрда , як барг гул начида

صد نوک خار خورده، یک برگ گل نچیده

Пешнигор бастаи сарангушт бар хизобат

پیش نگار بسته سرانگشت بر خضابت

Марднигоргар ангуштҳо гузида

مرد نگارگر انگشت‌ها گزیده

Дандони ошиқон ба занхдони содаи ту

دندان عاشقان به زنخدان سادهٔ تو

эй коҷ ! мерасед , ки себаст баси расида

ای کاج! میرسید، که سیبست بس رسیده

Доне ки : чанд меҳнату ранҷ ва бало кашидам ?

دانی که: چند محنت و رنج و بلا کشیدم؟

Зон чашми шӯхи соҳир таркона кашида

زان چشم شوخ ساحر ترکانه کشیده

Ҳоли дилӣ ки гуфтани он ногузир бошад

حال دلی که گفتن آن ناگزیر باشد

Ман гуфта борҳо ва ту як бор ношунида

من گفته بارها و تو یک بار ناشنیده

Бар бандагони хеш нигоҳӣ бикун ба раҳмат

بر بندگان خویش نگاهی بکن به رحمت

эй Авҳадӣати банда ва он банда зар харида

ای اوحدیت بنده و آن بنده زر خریده