Гарчи сад боРом баронанд аз ?бирт

گرچه صد بارم برانند از برت

Бар намедорам сар аз хок дарат

بر نمی‌دارم سر از خاک درت

То абади манзури ҷонӣ , зонка дил

تا ابد منظور جانی، زانکه دل

Дар азал кард ин назар бар манзарат

در ازل کرد این نظر بر منظرت

Зоҳид аз сари ту зи он рӯ ғофиласт

زاهد از سرّ تو ز آن رو غافلست

Кӯ намебинад ба миҳроби андарат

کو نمی‌بیند به محراب اندرت

Ҳар сабоҳӣ тоза гардад ҷони мо

هر صباحی تازه گردد جان ما

Аз насими турраи ҷон парварат

از نسیم طرّهٔ جان پرورت

Ҳамчуи ҷони васли ту моро дар хураст

همچو جان وصل تو ما را در خورست

Гар чаҳ ҷон мо набошад дар хурат

گر چه جان ما نباشد در خورت

Ҳар чаҳ буд андари сари кор ту шуд

هر چه بود اندر سر کار تو شد

Худ ба чизе дар намеояд сарат

خود به چیزی در نمی‌آید سرت

Шери гирон паланг андоз ро

شیر گیران پلنگ‌ انداز را

Кард оҷизи панҷаи зӯр оварат

کرد عاجز پنجهٔ زور آورت

Бар нагирад сари зи хати амри ту

بر نگیرد سَر ز خط امر تو

Ҳар ки шуд чун Авҳадии фармони ?бирт

هر که شد چون اوحدی فرمان برت