Сар дар кафи пояти нуҳум , эй ёри ягона

سر در کف پایت نهم، ای یار یگانه

Рӯзӣ ки даройии зи дирами масти шабона

روزی که درآیی ز درم مست شبانه

Дар сӯрати хубон ҳама нурӣаст илоҳӣ

در صورت خوبان همه نوریست الهی

Аз шамъ рахт мезанад он нури забона

از شمع رخت می‌زند آن نور زبانه

Бо чашми ту як ранг чу гаштем ба мастӣ

با چشم تو یک رنگ چو گشتیم به مستی

Ҷузи чашми ту моро ки баради маст ба хона ?

جز چشم تو ما را که برد مست به خانه؟

Ҳар чанд ки ҷонро бар лаъли ту баҳо нест

هر چند که جان را بر لعل تو بها نیست

Шартӣаст ки имрӯзи нҷўиими баҳона

شرطیست که امروز نجوییم بهانه

Онии ту , ки ҷуз бо ту дарин малик надидем

آنی تو، که جز با تو درین ملک ندیدیم

Хуии мулкӣ бо кас ва рӯй маликона

خوی ملکی با کس و روی ملکانه

Ҷузи ёди ҷамолат ҳама завқаст хурофот

جز یاد جمالت همه ذوقست خرافات

Ҷузи қиссаи ишқат ҳама бодасту фасона

جز قصهٔ عشقت همه بادست و فسانه

Бо ғамзаи рӯяти сухан хол нагӯем

با غمزهٔ رویت سخن خال نگوییم

Зинҳор ! ки мо ғарра нагаштем ба дона

زنهار! که ما غره نگشتیم به دانه

Онҷои матлаби рӯзау тасбеҳ , ки дар рӯй

آنجا مطلب روزه و تسبیح، که در روی

Овози мғнӣ буду ҷоми муғона

آواز مغنی بود و جام مغانه

Бо Авҳадии имрӯз яке бош , ки мардум

با اوحدی امروز یکی باش، که مردم

Аз даври нгўинд : фалон буду фалона

از دور نگویند: فلان بود و فلانه