Он дил ки маро буду тӯии дидаи слбўаҳ

آن دل که مرا بود و توی دیده سلبوه

Ва он тан ки кашидӣ ба кмнмдши ҷзбўаҳ

و آن تن که کشیدی به کمنمدش جذبوه

Ва он дидаи дарё шударо дарду ғам ӯ

و آن دیدهٔ دریا شده را درد و غم او

Сад бор ба дастони мусӣбати слбўаҳ

صد بار به دستان مصیبت صلبوه

Ва он синаи оташкадаро ғамзаи чашмаш

و آن سینهٔ آتشکده را غمزهٔ چشمش

Ногоҳ ба шамшери ҷудои зрбўаҳ

ناگاه به شمشیر جدایی ضربوه

Асбоби дилу дайни марои лашкари ишқаш

اسباب دل و دین مرا لشکر عشقش

Таркона ба як тохтани андари нҳбўаҳ

ترکانه به یک تاختن اندر نهبوه

Ман рози шаби худ бачаи пӯшам ? ки бад-ӣни рух

من راز شب خود بچه پوشم؟ که بدین رخ

Аз хӯни дилу дида чаҳ равшани ктбўаҳ !

از خون دل و دیده چه روشن کتبوه!

Гар ҷон талабанд аз ман длсўхтаҳи эшон

گر جان طلبند از من دلسوخته ایشان

Баҳс натавонам ки ҳам эшону ҳбўаҳ

بحثی نتوانم که هم ایشان و هبوه

Бо ӯ зи падар ёд накардем вази модар

با او ز پدر یاد نکردیم وز مادر

Кўро ба фидои боди Абунои вобўаҳ !

کورا به فدا باد ابونا وابوه!

Гӯйанд : ба дил сабр кун аз ёр ва надорам

گویند: به دل صبر کن از یار و ندارم

Он сабр ки эшон зи дили ман тлбўаҳ

آن صبر که ایشان ز دل من طلبوه

Бо Авҳадии он қӯти ғолиб ки ту дидӣ

با اوحدی آن قوت غالب که تو دیدی

Як бораи фанои гашт чу эшон ғлбўаҳ

یک باره فنا گشت چو ایشان غلبوه