зи лаълаши бӯсае ҷустам , бигуфт : оре , бигуфтам : кӣ

ز لعلش بوسه‌ای جستم، بگفت: آری، بگفتم: کی

Бигуфт : эй ошиқи саргашта , сабрат нест ҳам дар пай ?

بگفت: ای عاشق سرگشته، صبرت نیست هم در پی؟

Лабӣ багушӯд чун шукр ки бо унноб гирад ху

لبی بگشود چون شکر که با عناب گیرد خو

Рухӣ бинмуд чун ширин ки аз шабнами пазиради хуй

رخی بنمود چون شیرین که از شبنم پذیرد خوی

Ба коми худ чу пеш омад ббўсидм ба коми дил

به کام خود چو پیش آمد ببوسیدم به کام دل

Лабӣ чун лола дар бустон , рухӣ чун оташи андари дай

لبی چون لاله در بستان، رخی چون آتش اندر دی

Рақиб он дид ва бо ман гуфт : ҳай ! ҳай ! чист ин одат

رقیب آن دید و با من گفت: هی! هی! چیست این عادت

Дар он ҳол , эй мусулмонон , кро ғам дорад аз ҳаии ҳай ?

در آن حال، ای مسلمانان، کرا غم دارد از هی‌هی؟

Насими зулф ӯ ёбам чу бар оташи нуҳуми анбар

نسیم زلف او یابم چو بر آتش نهم عنبر

Нишони лаъл ӯ байнам чу андари дасти гирам май

نشان لعل او بینم چو اندر دست گیرم می

Агар чун не кунӣ зории мау сол аз фироқ ӯ

اگر چون نی کنی زاری مه و سال از فراق او

Аҷаб набӯд , ки солу маи дам ӯ мехӯрам чун не

عجب نبود، که سال و مه دم او می‌خورم چون نی

Басони Авҳадӣ бояд ҷафои байну балои варзӣ

بسان اوحدی باید جفا بین و بلا ورزی

Касе каши рой он бошад ки пайвандӣ кунад бо вай

کسی کش رای آن باشد که پیوندی کند با وی