Хонаи сабри маро боз барандохта Эй
خانهٔ صبر مرا باز برانداختهای
То чаҳ кардам ки маро аз назар андохтае ?
تا چه کردم که مرا از نظر انداختهای؟
Ҳар дам аз даври марои бинӣ ва нодида кунӣ
هر دم از دور مرا بینی و نادیده کنی
Хешро нек ба ҷое дигар андохта Эй
خویش را نیک به جایی دگر انداختهای
Ивази онкӣ ба хӯни ҷигарати прўрдм
عوض آنکه به خون جگرت پروردم
Дили ман барадӣу хӯн дар ҷигар андохта Эй
دل من بردی و خون در جگر انداختهای
Новак ғамза биндозӣ ва бигурезӣ ту
ناوک غمزه بیندازی و بگریزی تو
То надонам ки ту бидодгар андохта Эй
تا ندانم که تو بیدادگر انداختهای
Гуфта будӣ ки : дилатро ба вафо шод кунам
گفته بودی که: دلت را به وفا شاد کنم
Чун накардӣ ба чаҳ овоза дар андохтае ?
چون نکردی به چه آوازه در انداختهای؟
Бодро бар сари кӯии ту гузар душвораст
باد را بر سر کوی تو گذر دشوارست
Зон ҳамаи дил ки ту бар як дигар андохта Эй
زان همه دل که تو بر یک دگر انداختهای
Он савории ту , ки дар ғорати дили сад навбат
آن سواری تو، که در غارت دل صد نوبت
Рахти ҷони бардау боРоми з хар андохта Эй
رخت جان برده و بارم ز خر انداختهای
эй басои сӯхтаи дилро ! ки ба парвонаи ғам
ای بسا سوخته دل را! که به پروانهٔ غم
Оташ андар зада чун шамъ ва сар андохта Эй
آتش اندر زده چون شمع و سر انداختهای
зи Авҳадии дили сари зулфи ту бабри даст ва кунун
ز اوحدی دل سر زلف تو ببر دست و کنون
Нест дар зулфи ту пайдо , магар андохтае ?
نیست در زلف تو پیدا، مگر انداختهای؟