Бе ту накардем ба ҷое нишаст

بی تو نکردیم به جایی نشست

Бо ту нишастем ба ҳар ҷо ки ҳаст

با تو نشستیم به هر جا که هست

Сӯрати хуб аз чаҳ ба гетӣ басӣаст

صورت خوب از چه به گیتی بسیست

Чашми маро мисли ту сӯрат набаст

چشم مرا مثل تو صورت نبست

Лофи нахустин « балӣ » май занам

لاف نخستین «بلی» می‌زنم

Рӯзи нахустин ки ту гӯйӣ : « аласт »

روز نخستین که تو گویی:«الست»

Зулфи сияҳро ба азон май шикан

زلف سیه را به ازان می‌شکن

Варна басии дил ки бихоҳад шикаст

ورنه بسی دل که بخواهد شکست

Мӯӣ бараст аз кафи умеди мо

موی برست از کف امید ما

Вази кафи мӯӣ ту нахоҳем раст

وز کف موی تو نخواهیم رست

Ҳар ки кунад гӯш ба гуфтори ту

هر که کند گوش به گفتار تو

Бас ки ба гуфтор бихоҳад нишаст

بس که به گفتار بخواهد نشست

эй ки зи ман сабр талаб мекунӣ

ای که ز من صبر طلب میکنی

Худ чу маниро чаҳ бар ояд зи даст ?

خود چو منی را چه بر آید ز دست؟

Панд , ки бе бодаи софии диҳӣ

پند، که بی‌بادهٔ صافی دهی

Кӣ шунӯди ошиқи дардии параст ?

کی شنود عاشق دردی پرست؟

Авҳадӣ аз ишқи ту девона шуд

اوحدی از عشق تو دیوانه شد

Гар дгарӣ мешавад аз ишқи маст

گر دگری می‌شود از عشق مست