Моҳӣ , ки лабаш биҷой ҷонаст

ماهی، که لبش بجای جانست

Гар ноз кунад , ба ҷой он аст

گر ناز کند،به جای آن است

Аз чашм дилам намешавад давр

از چشم دلم نمی‌شود دور

Ҳар чанд зи чашми срнҳонст

هر چند ز چشم سرنهانست

Гар дар талабат ҳазор бошанд

گر در طلبت هزار باشند

Ғайрат набарам , ки бе нишонаст

غیرت نبرم، که بی‌نشانست

Он кӯ ба яқин набинад ӯ ро

آن کو به یقین نبیند او را

Чун нек нигаҳ кунад гумонаст

چون نیک نگه کند گمانست

эй дидаи ман аввали замонат

ای دیده من اول زمانت

Дарёб , ки охир замонаст

دریاب، که آخر زمانست

Бар ёди ту ҷома пора кардам

بر یاد تو جامه پاره کردم

Бози ой , ки хирқа дар миёнаст

باز آی، که خرقه در میانست

Тухмӣ ки ту коштӣ нимув дод

تخمی که تو کاشتی نمو داد

Аҳдӣ ки гузоштӣ ҳамонаст

عهدی که گذاشتی همانست

Ин тан , ки бар ту мурда , дил шуд

این تن، که بر تو مرده، دل شد

Ва он дил , ки ғам ту хӯрд , ҷонаст

و آن دل، که غم تو خورد، جانست

Натавон зи ту рӯй дар кашӣдан

نتوان ز تو روی در کشیدن

Борат бикашем , то тавонист

بارت بکشیم، تا توانست

Чашми сари мо ғалат набинад

چشم سر ما غلط نبیند

Каши серумаи з хок Исфаҳонаст

کش سرمه ز خاک اصفهانست

Срномаҳи ишқи худ з мо пресс

سرنامهٔ عشق خود ز ما پرس

Кини ишқ на кор дигаронаст

کین عشق نه کار دیگرانست

Зуд аз дар гӯш боз гардад

زود از در گوش باز گردد

Ҳар қисса , ки бар сар забонаст

هر قصه، که بر سر زبانست

Онро ки хатиб суд хонд

آنرا که خطیب سود خواند

Дар мазҳаб Авҳадӣ зиёнаст

در مذهب اوحدی زیانست