Омад насими гул ба дамӣдани зи чапу рост

آمد نسیم گل به دمیدن ز چپ و راست

Соқӣ , мешабона биовар , ки рӯзи мост

ساقی، می شبانه بیاور، که روز ماست

Дар боғ шуд шукуфта ба ҳар ҷонибии гулӣ

در باغ شد شکفته به هر جانبی گلی

Фарёди андалеби з ҳар ҷонибии бхост

فریاد عندلیب ز هر جانبی بخاست

То пеши шох гул нанишинӣ , қадаҳ ба даст

تا پیش شاخ گل ننشینی، قدح به دست

Ошӯби булбулони бандоне ки : аз куҷост ?

آشوب بلبلان بندانی که: از کجاست؟

Ҳар дами бунафшаи вори фурӯ май рӯм ба худ

هر دم بنفشه‌وار فرو می‌روم به خود

Аз фикри ҷоми лола ки : холӣ з мечарост ?

از فکر جام لاله که: خالی ز می چراست؟

Шоҳид , бисӯз авд , ки хоҳем айш кард

شاهد، بسوز عود، که خواهیم عیش کرد

Мутриб , бисоз авд , ки хоҳеми узри хост

مطرب، بساز عود، که خواهیم عذر خواست

Ҷузи ишқ ҳар ҳавас ки пазии зин сипас , ҳадар

جز عشق هر هوس که پزی زین سپس، هدر

Ҷузи айш ҳар амал ки кунӣ баъди азин , ҳбост

جز عیش هر عمل که کنی بعد ازین، هباست

Ман умри худ ба умри гули андари Фзўдмӣ

من عمر خود به عمر گل اندر فزودمی

Гар роҳ будамӣ ба сар ин фузуду кост

گر راه بودمی به سر این فزود و کاست

Чун гули кулоҳи дории худ тарк ме кунад

چون گل کلاه‌داری خود ترک می‌کند

Бар мо аҷаб набошад агар перҳан қабост

بر ما عجب نباشد اگر پیرهن قباست

эй нави расидаи сабза , ки обати зи сари гузашт

ای نو رسیده سبزه، که آبت ز سر گذشت

Гар саргузашти хеши з мо бишинавӣ равост

گر سرگذشت خویش ز ما بشنوی رواست

То мо қафои гули бнбиним чун ҳиллем

تا ما قفای گل بنبینیم چون هلیم

Даст аз май ? арча сарзаниши халқ дар қафост

دست از می؟ ارچه سرزنش خلق در قفاست

Ҷузи ёди бед ва сарв макун пеши Авҳадӣ

جز یاد بید و سرو مکن پیش اوحدی

Кӯ нашунӯд ба вақти гули алои ҳадиси рост

کو نشنود به وقت گل الا حدیث راست