эй аз ту маро ҳар нафасии бодӣу дардӣ

ای از تو مرا هر نفسی بادی و دردی

Даврам ба фироқи ту з ҳар хобӣ ва хӯрдӣ

دورم به فراق تو ز هر خوابی و خوردی

Ин сурхии ман зардии рухи тест

این سرخی من زردی رخ تست

Варна ман мискини кӣм аз сурхӣу зардӣ ?

ورنه من مسکین کیم از سرخی و زردی؟

Бадхоҳ ки бар даврии мо рашки чунин барад

بدخواه که بر دوری ما رشک چنین برد

Гар бо ту бидидӣ ки нишастем чаҳ кардӣ ?

گر با تو بدیدی که نشستیم چه کردی؟

Гӯ : ҷумлаи ҷаҳон теғ бароред , ки бо кас

گو: جمله جهان تیغ برآرید، که با کس

Моро сар пархош намондасту набардӣ

ما را سر پرخاش نماندست و نبردی

Рӯй аз сухани сард ҳасудон натавон тофт

روی از سخن سرد حسودان نتوان تافت

Холӣ набӯд ошиқӣ аз гармӣу сардӣ

خالی نبود عاشقی از گرمی و سردی

Моро зи ҷаҳони ҷузи сухан дӯст магӯӣед

ما را ز جهان جز سخن دوست مگویید

Зинҳор ! ки ин боғ бидодем бурдӣ

زنهار! که این باغ بدادیم بوردی

Корӣ ба аз андешаи он ёр надидем

کاری به از اندیشهٔ آن یار ندیدیم

Бишинав ки : чунин кор барояд зи навардӣ

بشنو که: چنین کار برآید ز نوردی

Дар ҳеҷ қадаҳи беҳтар азин менатавон ёфт

در هیچ قدح بهتر ازین می نتوان یافت

Дарёб ки : ҳар қатраи азин бодау мардӣ

دریاب که: هر قطره ازین باده و مردی

эй Авҳадӣ , андеша макун зи оташи дӯзах

ای اوحدی، اندیشه مکن ز آتش دوزخ

Гар май рисӣ аз хок дар дӯст ба гардӣ

گر می‌رسی از خاک در دوست به گردی