Зиҳӣ ! зулфу рахт қадреу идӣ

زهی! زلف و رخت قدری و عیدی

Қамари ҳасани турои камтари мъидӣ

قمر حسن ترا کمتر معیدی

Ҳамаи хубони оламро бидидам

همه خوبان عالم را بدیدم

Бар он тӯбо надорад каси мазидӣ

بر آن طوبی ندارد کس مزیدی

Муроди чархи азрақ ҷома онаст

مراد چرخ ازرق جامه آنست

Ки бошад остонатро мурӣдӣ

که باشد آستانت را مریدی

Барони даргаи бимирам , бас аҷаб нест

برآن درگه بمیرم، بس عجب نیست

Ба кӯии шоҳидии гӯри шаҳидӣ

به کوی شاهدی گور شهیدی

Ба ганҷӣ май хуррами васли туро , гар

به گنجی می‌خرم وصل ترا، گر

зи кунҷӣ бар наёяд ман язидӣ

ز کنجی بر نیاید من یزیدی

Шабӣ дар гарданат гӯйӣ бидидам

شبی در گردنت گویی بدیدم

Ду дасти хеш чун ҳабли алўридӣ

دو دست خویش چون حبل الوریدی

Ба мастурии зи мисатон рух магардон

به مستوری ز مستان رخ مگردان

Ки баъд аз ваъда напасандам ваъидӣ

که بعد از وعده نپسندم وعیدی

Ҳар оҳодӣ чаҳ донад сари ишқат ?

هر آحادی چه داند سر عشقت؟

Ки ҳамчун Авҳадӣ бояд ваҳидӣ

که همچون اوحدی باید وحیدی

Агар ғофил нашуд ҷони ту аз ишқ

اگر غافل نشد جان تو از عشق

зи дили пардоз ӯ бар хон ншидӣ

ز دل پرداز او بر خوان نشیدی