Подшоҳаст онкӣ дорад дар чунин хуррами баҳорӣ
پادشاهست آنکه دارد در چنین خرم بهاری
Соқеи сармасту ҷомӣ , мутрибии мавзуну ёрӣ
ساقیی سرمست و جامی، مطربی موزون و یاری
Нӯш кун ҷоми сабӯҳ ва кӯш каз шохи гул тар
نوش کن جام صبوح و کوش کز شاخ گلتر
Булбулӣ ҳар дам бинолад , балки чун булбули ҳазорӣ
بلبلی هر دم بنالد، بلکه چون بلبل هزاری
Чун ба дастам бода додӣ шер гирам кун ба шодӣ
چون به دستم باده دادی شیر گیرم کن به شادی
То тавонам сайд кардан ,гар ба даст уфтад шикорӣ
تا توانم صید کردن، گر به دست افتد شکاری
Омад он мавсим ки : ҳар кас бо длоромӣ ки дорад
آمد آن موسم که: هر کس با دلارامی که دارد
Бодаи нӯшад дар миёни боғ ва мо низ аз канорӣ
باده نوشد در میان باغ و ما نیز از کناری
Дасти бустонро з ҳар дастии нигории басти гетӣ
دست بستان را ز هر دستی نگاری بست گیتی
То ту биншинӣ ва бинишонӣ з ҳар дастии нигорӣ
تا تو بنشینی و بنشانی ز هر دستی نگاری
Бар мисол лола дорам синае пари хӯн , ки аз вай
بر مثال لاله دارم سینهای پر خون، که از وی
Нола зорам барояд чун бубинами лолаи зорӣ
نالهٔ زارم برآید چون ببینم لاله زاری
эй ки ғофил май нишинӣ , сӯии саҳрои рӯ , ки бинӣ
ای که غافل مینشینی، سوی صحرا رو، که بینی
Карда бо ду абри пари гули доман ҳар кӯҳу ғорӣ
کرده با دو ابر پر گل دامن هر کوه و غاری
Ҳар кро ҳаст ихтиёрии гӯ : ҳаме кун чораи худ
هر کرا هست اختیاری گو: همی کن چارهٔ خود
Чораи мо сабр бошад , чун надорем ихтиёрӣ
چارهٔ ما صبر باشد، چون نداریم اختیاری
Омён дар шуғлу ҷустӣ , зоҳидӣ дар кибр ва ҳастӣ
عامیان در شغل و جستی، زاهدان در کبر و هستی
Ошиқон дар ишқу мастӣ , то буд ҳар каси бакорӣ
عاشقان در عشق و مستی، تا بود هر کس بکاری
Ман ба об мебашуем номи худ , то дар қиёмат
من به آب می بشویم نام خود، تا در قیامت
Чун шумор халқ бошад , ман набошам дар шуморӣ
چون شمار خلق باشد، من نباشم در شماری
Ман чу наргис брнагирам зи оби паии чандон ки бошад
من چو نرگس برنگیرم ز آب پی چندان که باشد
Сӯсанӣ дар пои сарвӣ , сабзае бар ҷӯйборӣ
سوسنی در پای سروی، سبزهای بر جویباری
Аз гунаҳи корон ки донад муҷримиро ? гӯ : бихонад
از گنهکاران که داند مجرمی را؟ گو: بخواند
Онкӣ медонад шукуфтани ин чунин гулҳо зи хорӣ
آنکه میداند شکفتن این چنین گلها ز خاری
Ин ғазал мехон ва дар ваии Авҳадиро ёд ме кун
این غزل میخوان و در وی اوحدی را یاد میکن
Гар буд фасли баҳорат дар гулистонҳо гузорӣ
گر بود فصل بهارت در گلستانها گذاری