зи роҳ дӯстӣ гуфтам : диламро чора бар бошӣ

ز راه دوستی گفتم: دلم را چاره بر باشی

Чаҳ донистам ки дар корами зи сад душман бтар бошӣ ?

چه دانستم که در کارم ز صد دشمن بتر باشی؟

Дили сахти ту кӣ бахшад бар оби чашми бедорам ?

دل سخت تو کی بخشد بر آب چشم بیدارم؟

Чу онсоът ки ман гарем ту дар хоб саҳар бошӣ

چو آنساعت که من گریم تو در خواب سحر باشی

Гарми рӯзии диҳии куштан ба зорӣ , бандаи фармонам

گرم روزی دهی کشتن به زاری، بنده فرمانم

Ба шарти онкии онрўзми ту низ андар назар бошӣ

به شرط آنکه آنروزم تو نیز اندر نظر باشی

Наҷӯӣ ҳаргизам , вонгаҳ ки ҷӯии пеш дар бошам

نجویی هرگزم، وآنگه که جویی پیش در باشم

Вале рўзикаҳ ман ҷӯям туро , ҷой дигар бошӣ

ولی روزیکه من جویم ترا، جای دگر باشی

Чаҳ донистам ки аз ҳолам нахоҳӣ бо хабар бӯдан ?

چه دانستم که از حالم نخواهی با خبر بودن؟

Ман ин хорӣ бидон дидам ки мегуфтам : магар бошӣ

من این خواری بدان دیدم که میگفتم: مگر باشی

Туро аз ҳоли меҳнатҳои ман вақте хабар бошад

ترا از حال محنت‌های من وقتی خبر باشد

Ки умрии бедилу сабру қарору хоб ва хур бошӣ

که عمری بیدل و صبر و قرار و خواب و خور باشی

Фидои хоки поят гар кунам сад сар ба як соъат

فدای خاک پایت گر کنم صد سر به یک ساعت

Набандад сӯрати онам ки бо ман сар басар бошӣ

نبندد صورت آنم که با من سر بسر باشی

Турои андар шабистонаш набошад , Авҳадӣ , борӣ

ترا اندر شبستانش نباشد، اوحدی، باری

Магар бар остон ӯ нишинӣ , хок дар бошӣ

مگر بر آستان او نشینی، خاک در باشی