Ҳоли дили пеш ту гуфтам , ки ту ёрам бошӣ

حال دل پیش تو گفتم، که تو یارم باشی

На бидон то ту ба ошФтн корам бошӣ

نه بدان تا تو به آشفتن کارم باشی

Ман ки сӯзанда чу шамъами худ азин ғуссаи ту низ

من که سوزنده چو شمعم خود ازین غصه تو نیز

Чаҳ зарурат ки фурӯзанда ноРом бошӣ ?

چه ضرورت که فروزندهٔ نارم باشی؟

Зини пас он чашм надорам ки маро хоб ояд

زین پس آن چشم ندارم که مرا خواب آید

Магари он шаб ки дар оғӯш ва канорам бошӣ

مگر آن شب که در آغوش و کنارم باشی

Ҳамчуи булбули ҳама аз дасти ту фарёд кунам

همچو بلبل همه از دست تو فریاد کنم

То ту , эй дастаи гул , боғ ва баҳорам бошӣ

تا تو، ای دستهٔ گل، باغ و بهارم باشی

Бо ки ором кунам ? ё чаҳ қарорам бошад ?

با که آرام کنم؟ یا چه قرارم باشد؟

Ки ту сармояи ором ва қарорам бошӣ

که تو سرمایهٔ آرام و قرارم باشی

Накунам ёди биҳишту ғам дӯзах нахӯрам

نکنم یاد بهشت و غم دوزخ نخورم

Гар ту фардои ҳукм рӯзшуморам бошӣ

گر تو فردا حکم روزشمارم باشی

Магари он рӯз ба нахҷӣр сгонт нагарм

مگر آن روز به نخجیر سگانت نگرم

Кон сарпанҷа надорам ки шикорам бошӣ

کان سرپنجه ندارم که شکارم باشی

Авҳадӣ , аз гул рӯй ту мурод ман чист ?

اوحدی، از گل روی تو مراد من چیست؟

Гуфт : шартаст ки ҳам суҳбат хорам бошӣ

گفت: شرطست که هم صحبت خارم باشی

Бо чунон гул чаҳ ғам аз хор ? ки бар ҳам назанам

با چنان گل چه غم از خار؟ که بر هم نزنم

Дида аз тиру табар ,гар ту ҳисорам бошӣ

دیده از تیر و تبر، گر تو حصارم باشی