эй бар шафақи ниҳода аз шоми зулфи холӣ

ای بر شفق نهاده از شام زلف خالی

Бар гирди моҳи баста аз ранги шаби ҳилолӣ

بر گرد ماه بسته از رنگ شب هلالی

Чун моҳ ид ҷӯям ҳар шаби туро , валикин

چون ماه عید جویم هر شب تو را، ولیکن

Моҳӣ чунон набинад ҷӯянда , ҷуз ба солӣ

ماهی چنان نبیند جوینده، جز به سالی

Мо камтарем аз он саги кӯ бар дар ту бошад

ما کمتریم از آن سگ کو بر در تو باشد

Зон бар дар ту моро камтар буд маҷолӣ

زان بر در تو ما را کمتر بود مجالی

Михўостм ки : ҷоят бар чашм худ бисозам

میخواستم که: جایت بر چشم خود بسازم

Аз дили нмирўии худ берун ба ҳеҷ ҳоле

از دل نمیروی خود بیرون به هیچ حالی

Рӯзӣ набӯд рӯзии кон рӯйро бубинам

روزی نبود روزی کان روی را ببینم

эй рӯзи ман шаби ту , охир кам аз хаёлӣ

ای روز من شب تو، آخر کم از خیالی

Аз офтоби рӯяти ман ҳамчуи сояи даврам

از آفتاب رویت من همچو سایه دورم

Ва онгоҳ бо рухи ту ҳар зарраро висолӣ

و آنگاه با رخ تو هر ذره را وصالی

Муштоқи он даҳонро сабрии тамом бояд

مشتاق آن دهان را صبری تمام باید

Кони ком бар наёяд бе ранҷи эҳтимолӣ

کان کام بر نیاید بی‌رنج احتمالی

Бо хоки остонат то хупазири гаштам

با خاک آستانت تا خوپذیر گشتم

Дигар назар накардам бар мансабӣу молӣ

دیگر نظر نکردم بر منصبی و مالی

Аз Авҳадӣ бигардон бедоди шаҳнаи ғам

از اوحدی بگردان بیداد شحنهٔ غم

То аз ғамат нанолад пеши малики таъолӣ

تا از غمت ننالد پیش ملک تعالی